บทที่ 2390

เซียวหลันยวนไม่สนใจว่าครอบครัวอดีตเจ้าเมืองจะเอะอะแค่ไหน

แต่ว่า อวี๋ลี่คุณชายใหญ่อวี๋ ถูกเขาดึงไปตรงหน้าครอบครัวตระกูลอวี๋ แล้วหักแขนกับขาข้างหนึ่งทิ้งด้วยมือตัวเอง

ตอนนี้ ทำเอาทุกคนในตระกูลอวี๋ตกใจสุดขีด

อวี๋เซียนเอ๋อร์ตกใจจนหน้าซีด

อวี๋ลี่กรีดร้องไม่หยุด

"ข้าอนุญาตให้พวกเจ้าโลภมาก หลงในอำนาจ ยอมให้พวกเจ้าโง่เขลาได้ กระทั่งยอมให้พวกเจ้าต่อต้านใส่ร้าย"

เซียวหลันยวนเอ่ยเหตุผลออกมาเสียงเรียบ

"แต่ว่า จะไม่ยอมให้พวกเจ้ายื่นมมือมาตรงหน้าพระชายาของข้าเด็ดขาด ใครที่กล้าทำร้ายนาง นี่คือจุดจบ"

อวี๋ลี่ร้องโหยหวน "แต่ข้าทำไม่สำเร็จนะ นางไม่ได้เป็นอะไรเลยด้วยซ้ำ!"

ยุติธรรมกับเขาไหมเนี่ย?

เขาส่งคนไปลักพาตัวฟู่จาวหนิง แต่ทำไม่สำเร็จ

จนป่านนี้ฟู่จาวหนิงเป็นอย่างไร ตัวกลมหรือแบนเขาก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ

"เจ้ายังโชคดีที่นางไม่เป็นไร ถ้าเป็นอะไรขึ้นมา เจ้ายังจะได้ร้องแบบนี้เรอะ?"

เซียวหลันยวนเหลือบตามองเขาเย็นชา

"ยังโชคดี ที่ตอนนี้ข้าไม่อยากจงใจตัดชีวิตใคร"

ไม่เช่นนั้น อวี๋ลี่ไม่ใช่หักแค่แขนขาแน่

เซียวหลันยวนคิดว่าตอนนี้จาวหนิงตั้งท้องลูกแฝด ยังไม่สังหารใครดีกว่า ไม่อย่างนั้นหัวของอวี๋ลี่คงถูกเขาเด็ดออกมาแล้ว

จาวหนิงไม่เป็นไร นั่นก็เพราะคนของอวี๋ลี่มันโง่ แต่แม้จะแค่เป็นการตกใจ สำหรับจาวหนิงตอนนี้ก็ถือว่าอันตรายแล้ว

"ขอเตือนพวกเจ้าว่าทำตัวให้ฉลาดหน่อย ไม่อย่างนั้นจะจบไม่สวยแน่"ชิงอีทิ้งท้ายกับพวกเขาประโยคนึง

คนตระกูลอวี่ตัวสั่นระริกกันหมด

ในวันที่ห้าที่เซียวหลันยวนควบคุมเมืองอั้นไว้ ฟู่จาวหนิงก็พาคนกับยาเข้ามาถึงเมืองอั้น