บทที่ 2393

เฉิงอวิ๋นโหรวจึงได้อยู่ข้างกายฟู่จาวหนิงไปแบบนี้

เฉิงอวิ๋นเจี้ยนเองก็ยุ่ง หาเวลาแวะเข้ามาดูนางครั้งนึง และเห็นว่านางแม้จะเหนื่อยและยุ่ง แต่ก็ยังมีชีวิตชีวา ในดวงตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม ก็รู้ได้ทันทีว่าส่งนางไปอยู่ข้างกายพระชายาอ๋องเจวี้ยนนั้นทำถูกแล้ว

"เป็นยังไงบ้าง ได้ยินว่า พระชายาอ๋องเจวี้ยนเวลาทำอะไรแล้วตั้งใจมาก การตรวจรักษาการกุศลยังไม่ทันเริ่ม ก็เตรียมเรื่องเอาไว้ตั้งมากมาย ยิ่งไปกว่านั้น วัตถุดิบยาที่เอามามากมายนั่น เจ้าเองก็คอยช่วยอยู่ตลอดด้วยใช่ไหม?"

"พี่ใหญ่ ท่านอยากจะถามว่า พระชายาให้ข้าได้แตะต้องวัตถุดิบยาเหล่านั้น ให้โอกาสข้าเรียนวิชาแพทย์หรือเปล่าใช่ไหม?"

"เจ้าฟังออกด้วยหรือ?"

"ข้าเป็นคนโง่หรือไรกัน? แค่นี้จะฟังไม่ออกได้ยังไง" เฉิงอวิ๋นโหรวเหลือบมองเขา "แต่ว่าพี่ใหญ่หลังจากนี้ห้ามมาคาดเดาพระชายาแบบนี้นะ พระชายาเป็นคนดีจะตายไป! นางให้โอกาสข้าแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ยังให้ตำราแพทย์เล่มหนึ่งกับข้าด้วย ให้ข้าเอาไปอ่านดูตอนที่มีเวลา ไม่เข้าใจตรงไหนก็ไปถามนาง!"

เฉิงอวิ๋นโหรวตอนที่พูดถึงฟู่จาวหนิง ดวงตาก็มีประกายอยู่ตลอด

เพิ่งจะไม่กี่วัน นางก็ถูกฟู่จาวหนิงทำให้นอบน้อมศิโรราบเสียแล้ว

พอพูดถึงฟู่จาวหนิง ในน้ำเสียงก็เต็มไปด้วยความยินดีและนับถือศรัทธา

"พี่ใหญ่ข้าจะบอกท่านไว้ พระชายาเก่งกาจสุดๆ ไปเลย วิชาแพทย์ของนางเองก็ดีมาก!"

เฉิงอวิ๋นโหรวเอ่ยต่อว่า "แต่ก่อนข้าปวดเอวปวดท้องอยู่บ่อยๆ ใช่ไหมล่ะ? ยิ่งไปกว่านั้น มือเท้าเองก็เย็นด้วย แล้วยังมึนหัวง่ายอีก แต่พระชายาช่วยข้าฝังเข็มสามครั้งแล้ว แค่สามครั้งเท่านั้น ผ่านมาสามวันข้าก็ไม่ปวดเอวปวดท้องแล้ว"

นางพูดถึงวันนั้นของเดือนของพวกหญิงสาวนั่นเอง

เนื่องจากก่อนหน้านี้อาการของนางค่อนข้างรุนแรง มีหลายครั้งที่พี่ชายแบกนางไปหาหมอ ดังนั้นเฉิงอวิ๋นเจี้ยนจึงรู้เรื่องอาการป่วยของนางดี

แต่น่าเสียดาย ไม่มีใครมีวิธีจัดการ

เฉิงอวิ๋นเจี้ยนมาดูนาง ก็เพราะช่วงนี้คือช่วงที่เฉิงอวิ๋นโหรวมีประจำเดือนพอดี เขาก็กลัวว่านางจะทนไม่ไหวแล้วล้มป่วย

ตอนนี้พอเห็นสภาพนางดีขนาดนี้ เฉิงอวิ๋นเจี้ยนก็รู้ว่า พระชายาอ๋องเจวี้ยนนี่มีฝีมือจริงๆ

แต่พระชายาอ๋องเจวี้ยนมีความสามารถ กับเรื่องที่ยอมรักษาให้เฉิงอวิ๋นโหรวแบบนี้มันคนละเรื่องกัน

ตอนนี้ดูท่าพระชายาจะไม่ใช่แค่มีฝีมือ ทว่ายังจิตใจดีอีกด้วย