บทที่ 2405

"ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อ"

เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นก่อน

"ข้าหวังว่านี่จะเป็นเรื่องจริง ยิ่งไปกว่านั้น กลไกปิดผนึกนี้ยังสามารถช่วยคนในวังหลวงได้"

ถ้าหากเป็นแบบเมืองอั้น นั่นก็จะดีมากเลย

ในวังจักรพรรดิ ยังมีคนรอดชีวิตอยู่

เจ้าอารามโยวชิงส่ายหัวขึ้นมา

"เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้ ก่อนหน้าที่จะเกิดภัยพิบัติ วังจักรพรรดิให้คนทั้งหมดออกไปแล้ว การปิดผนึกกลไกวังจักรพรรดิ ก็เพื่อรักษาวังจักรพรรดิไว้เท่านั้น ด้านในไม่มีทางทำให้คนมีชีวิตรอดอยู่ได้ ต่อให้จะรอดได้ชั่วคราวแต่ก็ไม่ใช่หนทางในระยะยาว ดังนั้น เวลานั้นน่าจะมีการอพยพผู้คนทั้งหมดออกไป ให้พวกเขาไปค้นหาโอกาสการมีชีวิตรอดที่มากกว่า"

เซียวหลันยวนรู้สึกผิดหวังขึ้นมาหน่อยๆ

แต่ไม่นานก็โล่งใจ เพราะวังแห่งเดียวจะไปเทียบกับเมืองที่มีภูเขาสายน้ำได้อย่างไรกัน?

วังจักรพรรดิต่อให้มีเสบียง มีน้ำ ก็น่าจะไม่มีทางมอบให้กับคนมากมายได้ในระยะเวลาหลายปีขนาดนั้น

"แต่ว่า" เจ้าอารามโยวชิงบอกอีกว่า "ตอนนั้นก็น่าจะมีคนบางส่วนที่ภักดีกับราชวงศ์มาก และมีความศรัทธาและผูกพันกับราชวังอย่างแรงกล้า ไม่ยอมจากไปยึดมั่นที่จะอยู่ในวังจักรพรรดิ บางทีตอนนี้เข้าไปก็อาจจะพบโครงกระดูกของพวกเขาอยู่"

ฟู่จาวหนิงถาม "เจ้าอารามเมื่อครู่บอกว่า ให้คนในวังจักรพรรดิออกไปค้นหาโอกาสการมีชีวิตรอดที่มากกว่า นี่อธิบายได้ว่าก่อนหน้าที่ภัยพิบัติจะมาเยือนตอนนั้น เหล่าประชาชนในเมืองหลวงก็รู้กันล่วงหน้าแล้วใช่ไหม?"

"ถูกต้อง"

เจ้าอารามโยวชิงมองเข้าไปในเมือง ทอดถอนใจแผ่วเบา

"รู้ว่าจะมีภัยจากสวรรค์ แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นแบบไหนกันแน่ ตอนนั้นราชครูได้คำนวณลิขิตสวรรค์ และค้นพบเส้นทางชีวิตหลายสาย จึงชี้แนะให้พวกเขาเลือกหนีไปไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง"

เจ้าอารามโยวชิงบอกอีกว่า "ตอนนั้นมีเวลาให้พวกเขาไม่มากนัก เพียงแค่สิบวันเท่านั้น ในสิบวันนี้ ถ้าหนีได้ก็หนี หนีไม่ได้ก็คือตาย ดังนั้นในเมืองหลวง ตอนท้ายสุดก็น่าจะว่างเปล่า เว้นเสียแต่คนบางส่วน ที่คิดว่าสิบวันนี้ไม่รู้จะหนีไปที่ไหน เลือกจะปล่อยวางชีวิต เลือกอยู่เฝ้าบ้านเกิดของตนเอง"