บทที่ 2448

เซียวหลันยวนได้ดาบเล่มนี้มาจากไหน?

สีหน้าเขาไม่ค่อยดีนัก

"ได้มาจากสาวกลัทธิเทพทำลายล้างน่ะ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาที่มีจำนวนมากขนาดนั้นยังมีกันคนละเล่มด้วย"

"อ๋า?"

เฉิงอวิ๋นเจี้ยนตกตะลึงไปแล้ว

"คนละเล่ม?"

"ใช่" เขามองไม่ผิดแน่นอน

เฉิงอวิ๋นเจี้ยนเอ่ยต่อ "เดิมทีข้าก็กำลังคิด ว่าดาบเล่มนี้เป็นสิ่งที่องครักษ์ตงฉิงในอดีตทิ้งไว้ ถึงอย่างไรในอดีตก็มีคนมากมายที่ครอบครองดาบตระกูลกวนอยู่ จะสืบทอดมาถึงปัจจุบันก็ไม่ใช่จะเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าหากมีจำนวนมากล่ะก็..."

เขาชะงักไป ถามขึ้นว่า "เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาไปเจอคลังอาวุธที่ทหารหัวกะทิในค่ายทหารของอดีตใช้กัน?"

พวกเขาแม้จะเจออาวุธในวังใต้ดิน แต่ก็ไม่มีดาบตระกูลกวนอยู่

เสิ่นเสวียนส่ายหัว

"ไม่ใช่หรอก"

เขาชี้ไปที่ดาบเล่มนั้น บอกว่า "ดาบเล่มนี้เห็นได้ชัดเลยว่าตีขึ้นใหม่ ไม่ใช่ดาบเก่า เป็นไปไม่ได้ที่จะมีอายุยาวนานขนาดนั้น"

เซียวหลันยวนเองก็ยืนยันจุดนี้

"ถูกต้อง นี่เป็นดาบใหม่"

เฉิงอวิ๋นเจี้ยนตกตะลึงขึ้นทันที

"ท่านอ๋อง ท่านเสิ่น ถ้างั้นก็หมายความว่า คนตระกูลกวนยังมีชีวิตอยู่หรือ? ยิ่งไปกว่านั้น วิชาการตีดาบนี้ก็ยังไม่ได้สูญหายไปหรือ?"

"ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าใช่" เซียวหลันยวนตอบ

เสิ่นเสวียนมองเซียวหลันยวน "ตอนนี้ดูท่า คนตระกูลกวนจะตกอยู่ในมือลัทธิเทพทำลายล้างเสียแล้ว หรือไม่ก็อาจจะไม่ใช่แค่รุ่นหลังตระกูลกวน แต่ยังมีหมอกับผู้เชี่ยวชาญยาบางส่วนด้วย"

ดังนั้น ลัทธิเทพทำลายล้าง จึงนำยาย้ายออกไปหมด พวกเขาใช้พิษจนชินแล้ว หมอกับผู้เชี่ยวชาญยาก็เป็นบุคคลมีความสามารถที่พวกเขาต้องการด้วย

เซียวหลันยวนคิดเยอะขึ้นอีกหน่อย

"พอเห็นแบบนี้ คนของลัทธิเทพทำลายล้างดูจะเข้าใจตงฉิงมากจริงๆ"

เขาคิดไปถึงถังสืออวิ้นที่เมืองเจ้อ

พวกถังสืออวิ้นรู้สึกว่าตนเองเป็นรุ่นหลังของราชวงศ์ตงฉิง เช่นนั้นในเมื่อมีคนอย่างเขาอยู่ แล้วทำไมถึงจะมี "รุ่นหลังราชวงศ์" คนอื่นอีกไม่ได้กัน?