บทที่ 2496

หมอกยามเช้าจางลง

ในปราณหมอก ทิวทัศน์ของเขาจำนงเทพก็ราวกับเป็นแดนเซียน

เขาจำนงเทพงดงามจนตาพร่า ต่อให้ตอนนี้เป็นฤดูหนาว แต่บนเขาก็ยังมีดอกไม้บานอยู่หลายแห่ง ดอกไม้เหล่านั้น เป็นสิ่งที่พวกของเซียวหลันยวนไม่เคยเห็นกันมาก่อน

ไม่อย่างนั้นคนนอกทำไมถึงอยากจะมายังตงฉิงนัก?

ก็เพราะตงฉิงเป็นแคว้นที่งดงามมากจริงๆ มีหลายสถานที่ที่มีดอกไม้ใบหญ้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ทิวทัศน์ของภูเขาแม่น้ำเองก็งดงามตระการตาอย่างไม่น่าเชื่อ

เซียวหลันยวนเห็นช่างกับคนงานเหล่านั้นถอยออกไปเงียบๆ ท่ามกลางหมอกยามเช้า

รออีกหน่อย

รอจนพวกเขาออกจากอาณาเขตวังเทพทำลายล้าง ตอนที่บุกเข้าไปจะได้ไม่ต้องกังวลอะไรอีก

ตอนนี้ดูเหมือนจะถอยออกไปเกือบร้อยคนแล้ว

"ท่านอ๋อง ลัทธิเทพทำลายล้างนี่ก็ก่อกวนได้ขนาดนี้เลย แค่สร้างวังเทพทำลายล้าง ก็ยังเรียกคนมาถึงหกร้อยคน"

ชิงอีเดินเข้ามา

เมื่อครู่เขาไปถามชัดเจนมาแล้ว มีคนรู้ว่ามีคนทั้งหมดเข้ามาจำนวนเท่าไร

"หกร้อยคนหรือ?"

"ขอรับ ที่อยู่ที่นี่มาตลอดมีอยู่หกร้อยคน ยังมีบางส่วนที่ทุกๆ สามวันจะเข้ามาจากในเมืองเพื่อเอาของมาส่งให้ มาช่วยงานเล็กน้อย หรือลับพวกเครื่องมืออะไรทำนองนี้"

ดังนั้น วังเทพทำลายล้างนี้ก็ยังไม่รู้ว่าจะสร้างขึ้นให้ยิ่งใหญ่อลังการแค่ไหน

น่าเสียดาย ที่ไม่มีโอกาสอีกแล้ว

อ๋องเจวี้ยนไม่มีทางให้พวกเขาได้มีโอกาสสร้างต่อไป

พวกเขายังรอให้คนเหล่านั้นออกไปกันเงียบๆ อยู่ ตอนที่เหลือคนอยู่น่าจะประมาณสองร้อยคน จู่ๆ ก็มีเพิงไม้ไผ่แห่งหนึ่งมีเสียงดังขึ้น

เสียง "ฟิ้ว" ดังขึ้นมา

จากนั้น ก็มีคนร้องตะโกนขึ้น

"หยุดนะ"

"ขวางพวกเขาไว้! พวกเขาคิดจะหนี!"

เซียวหลันยวนสีหน้าขรึมลงเล็กน้อย "พวกเขาพบแล้ว!"

ก็จริงอยู่ คนมากมายขนาดนี้ จะถอยออกไปทั้งหมดอย่างเงียบเชียบได้อย่างไร?