บทที่ 2513

"อ๋องเจวี้ยน ต้องเป็นอ๋องเจวี้ยนแน่ๆ"

เป็นอ๋องเจวี้ยนจริงๆ

สาวกที่คุ้มกันประตูตำหนักที่สองอย่างพวกเขา ถือได้ว่าเป็นสาวกส่วนในของลัทธิเทพทำลายล้างแล้ว และเคยได้ยินเรื่องที่เจ้าลัทธิก่อนหน้านี้ส่งคนไปโจมตีเมืองหลวงตงฉิง คิดจะไปเด็ดหัวอ๋องเจวี้ยน

แต่คนพวกนั้นไปแล้วไปลับไม่กลับมา

ไม่ใช่แค่ไม่กลับมา กระทั่งไม่มีร่องรอยเลยอีกด้วย แค่รายงานกลับซักคำก็ไม่มี

ดังนั้นพวกเขาทั้งลัทธิ ก่อนหน้านี้อันที่จริงก็คาดเดามาตลอด ว่าคนเหล่านั้นโจมตีเมืองหลวงแล้วหรือยัง

หรือว่า ถูกอ๋องเจวี้ยนพบตัว และถูกคุมตัวไว้หมดแล้ว

หรือไม่ก็ อ๋องเจวี้ยนสู้ด้วยยากจริงๆ พวกเขาสู้กันอยู่นานสองนานก็ยังทำภารกิจไม่สำเร็จ ก็เลยยังไม่กล้ากลับมากัน?

ถึงอย่างไร คนที่ส่งออกไปก็ไม่มีใครกลับมาเลย

และเพราะเรื่องนี้ทำให้พวกเขาเกิดความรู้สึกไม่ชัดเจนต่อตัวอ๋องเจวี้ยน และคอยคาดเดาอยู่ตลอด ว่าอ๋องเจวี้ยนนั้นเก่งกาจจริง หรือแค่คอยหลบซ่อนตัวไม่กล้าสู้พวกเขากันแน่?

แต่ใครจะคิดถึง คนที่คาดเดาอยู่ตลอด ตอนนี้กลับสู้มาถึงตรงหน้าพวกเขาอย่างไม่มีใครคาดคิด

ตอนนี้เอง พวกเขาก็สามารถเข้าใจได้ในพริบตา ว่าคนที่ส่งออกมาเหล่านั้น ตกอยู่ในเงื้อมมือของอ๋องเจวี้ยนแล้ว

ความสามารถของอ๋องเจวี้ยน เก่งกาจกว่าที่พวกเขาคาดเดาจินตนาการกันเอาไว้

และเพราะเหตุนี้ ตอนนี้ในใจพวกเขาจึงยิ่งลนลานขึ้นมา

"สังหาร"

เซียวหลันยวนชูกระบี่ยาว ปลายกระบี่ค่อยๆ ชี้ไปเบื้องหน้า

แค่คำพูดเดียว ก็แฝงไว้ด้วยเจตนาการฆ่าฟัน

เขาไม่พิจารณาเรื่องที่จะให้พวกเขากธงยอมแพ้ด้วยซ้ำ!

พอเข้ามาก็สังหารเลยหรือ?

"สังหาร!"

เหล่าองครักษ์มังกรครามกับพวกองครักษ์ล้วนบุกเข้าไป ด้วยปณิธานต่อสู้อันน่าสะพรึง

ความฮึกเหิมสะกดพวกเขาไว้อย่างชัดเจน

ยกกระบี่

ดาบฟาดฟัน

ลมฝ่ามือฟาดกวาด เงาขาเต้นวาดระบำ