บทที่ 2514

ผู้คุมกฎไม่อยากจะอยู่ที่นี่เพื่อสู้จนตัวตาย เขารู้สึกว่าตัวเองถ้าติดตามเจ้าลัทธิไปเมืองหลวงจับตัวคนน่าจะดีกว่า

ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้วที่ปฏิเสธไปตรงๆ เมื่อครู่

แต่หลังจากที่เขาพูดคำนี้จบ กระบี่เล่มหนึ่งก็พุ่งเข้ามา ปักเขาไปที่ต้นไผ่ข้างตัวเขาเสียงดังฉึก แรงปะทะมหาศาล ทำให้ลำไผ่แตกออกเป็นรอย

ถ้ากระบี่เล่มนี้แทงโดนเขา ก็น่าจะแทงสวบเข้าไปในหัวเขาตรงๆ แน่

ผู้คุมกฎจูตกใจจนเหงื่อแตก เขารีบทะยานถอยตัวออกมาอย่างรวดเร็วทันที

"คิดจะหนีหรือ?"

เสียงหนึ่งดังเข้ามา นำจิตสังหารเย็นเยียบเข้ามาด้วย

"ข้าเองก็มาแล้ว ไม่มีทางให้โอกาสพวกเจ้าได้หนีหรอก"

ร่างหนึ่งรวดเร็วราวกับเงา มาถึงตรงหน้าเขาในพริบตา นี่ทำให้ผู้คุมกฎจูตกใจจนม่านตาหด ทำไมถึงได้เร็วขนาดนี้?

แต่เขาก็ไม่คิดที่จะไปตกตะลึงจุดนี้ เพราะฝ่ามือของอีกฝ่ายฟาดเข้ามาทางหน้าอกเขาแล้ว กำลังภายในนำความฮึกเหิมราวกับจะถล่มภูผา ทำให้เขารู้สึกกระทั่งลมหายใจก็ยังถูกสะกดเอาไว้ในพริบตา

ผู้คุมกฎจูกระตุ้นปราณขึ้นมาป้องกันทันที

เดิมทีเขาคิดว่าตนเองอย่างน้อยก็น่าจะทานทนได้สักนิด และเตรียมใจจะถูกซัดจนปลิวลอยออกไปแล้ว แต่ถ้าเขารับการโจมตีได้สักครึ่งหนึ่ง อย่างน้อยเขาก็ยังรักษาชีวิตได้ อาการบาดเจ็บภายในย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้แน่นอน

ทว่าเขาก็คิดไม่ถึงเลย ว่าฝ่ามือนี้ของเซียวหลันยวน มีกำลังมากกว่าที่เขาจินตนาการไว้

เสียงดังพลั่ก

มือที่ยกขึ้นมากันของผู้คุมกฎจูถูกฟาดกดไปทางหน้าอกตนเอง หน้าอกก็เหมือนกับเจอแรงปะทะที่รุนแรง ชั่วขณะรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในปั่นป่วนไปหมด

เขากระอักเลือดเสียงดัง "พรวด" ออกมา ส่วนตัวคนก็ลอยละลิ่วเหมือนว่าวสายป่านขาด กระแทกลงไปบนกอไผ่ที่อยู่ห่างออกไป พอถูกกอไผ่ขวางไว้ ตัวจึงกระเด้งกลับมาด้านหน้า แล้วกระแทกลงไปบนพื้นอย่างหนัก

พริบตานั้นเอง สมองของเขาก็ขาวโพลนไปหมด กระทั่งลืมไปแล้วว่าตนเองอยู่ที่ไหน

แต่ตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นมาอย่างยากลำบาก เท้าคู่หนึ่งก็มายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เขามองเห็นรองเท้าสีดำคู่หนึ่ง ด้านบนปักลายเปลวเพลิงเอาไว้

ผู้คุมกฎจูลุกตัวขึ้นมาอย่างยากลำบาก เงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาเย็นชาคู่หนึ่ง