บทที่ 2541

"เกียรติอะไร พวกเราไม่ต้องการ!"

คนแบกเกี้ยวสองคนตะโกนขึ้นมา แบกเกี้ยวพุ่งเข้าใส่

"ซางจื่อมานี่"

ซืออวี๋ชิงจวินบินแฉลบเข้ามา ประจันหน้ากับคนแบกเกี้ยวสองคนนี้ ซางจื่อก็หมุนตัวกลับไปขวางคนแบกเกี้ยวอีกสองคนที่เหลือ

พอเป็นแบบนี้ นายบ่าวทั้งสองคนก็สลับคู่ต่อสู้กันแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ องครักษ์ที่ซืออวี๋ชิงจวินพามาด้วยก่อนหน้าก็ตามมาถึงแล้ว เข้าร่วมการต่อสู้ทันที

คนแบกเกี้ยวทั้งสี่วรยุทธ์ดีมากจริงๆ หลักๆ คืออึดทน แข็งแกร่ง พละกำลังมหาศาล ถูกพวกเขากระแทกเข้ามา ก็รู้สึกเหมือนร่างชาดิกไปครึ่งหนึ่งแล้ว

ซางจื่อกัดฟัน

"นี่มันใหญ่โตราวกับหมีเลย！"

พวกเขาหลายคนสู้กับคนสองคน ก็ยังทำได้แค่พัวพันพวกเขาไม่ให้ขึ้นไปช่วยสองคนที่เหลือได้แบบฝืนๆ เท่านั้น

ซืออวี๋ชิงจวินทะยานตัวลอยขึ้น ขาข้างหนึ่งเตะโดนหัวของคนแบกเกี้ยวตรงหน้าคนนั้น สมองของเขามึนงงไปชั่วขณะ จนเกี้ยวเอนไปด้านหนึ่ง

แต่ในเกี้ยวก็มีคนออกแรงอย่างชัดเจน กดด้านข้างเอาไว้ จึงฝืนให้ตัวเกี้ยวตั้งตรงกลับมา

ซืออวี๋ชิงจวินพอเห็น ก็เอ่ยขึ้นว่า "คิดไม่ถึงว่าเจ้าลัทธิจะสง่าถึงเพียงนี้ จนป่านนี้ก็ยังไม่ยอมออกจากเกี้ยวให้เห็นหน้าเลย"

มีคนที่เข้าพบได้ยากแบบนี้อยู่ด้วยหรือ?

แต่ว่า ไม่ออกมาก็ดี

ที่ซืออวี๋ชิงจวินคิดอยู่ตอนนี้ก็คือพยายามประวิงเวลาให้มากที่สุด

เขาเชื่อว่าเซียวหลันยวนจะตามมา

และเขาก็ยังคอยบีบให้เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างลงมาจากเกี้ยวเป็นระยะด้วย ให้อีกฝ่ายเข้าใจว่าเขาแค่อยากจะเห็นว่าเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างหน้าตาเป็นแบบไหนเท่านั้น

พอเป็นแบบนี้ คนแบกเกี้ยวทั้งสองก็ออกแรงขัดขวางเต็มที่

เดิมทีวิชายุทธ์ของเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างก็น่าจะดีมากอยู่แล้ว ถ้าเขาคิดจะลงจากเกี้ยวมาสู้แต่แรก หรือไม่ก็ให้คนแบกเกี้ยวทั้งสี่พัวพันพวกเขาไว้ แล้วตนเองก็ปลีกตัวหนีเข้าเมืองหลีไป นี่ก็อาจจะเป็นไปได้มากอยู่

ใครจะรู้ว่าเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างจะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่ยอมลงจากเกี้ยว แล้วยอมให้คนแบกเกี้ยวทั้งสี่คนเข้าต่อสู้กับคนของซืออวี๋ชิงจวินแบบนี้?

ตอนที่ซืออวี๋ชิงจวินกำลังสงสัยในจุดนี้ ก็มีคนชุดเขียวอีกหลายสิบคนตรงเข้ามา