บทที่ 2542

ซืออวี๋ชิงจวินไม่สนใจว่าเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างมีความแค้นอะไรกับสายเลือดราชครู

แค้นอะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับการที่จะได้เห็นใบหน้าของเจ้าลัทธิเทพทำลายล้าง

ดังนั้น เขาแค่อยากเห็นเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างเท่านั้น

"ถ้าข้าออกไป เจ้าจะต้องเสียใจ มีชีวิตอยู่ได้ก็อยู่ไปเถอะ"

คำพูดของเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างทำให้ซืออวี๋ชิงจวินรู้สึกน่าขันขึ้นมา

"ในเมื่อมั่นใจเสียขนาดนี้ ยังจะรออะไรอยู่อีกเล่า?"

มั่นใจขนาดนี้แต่ก็ไม่ออกมา มันเพราะอะไรกัน?

เขารู้สึกมาตลอดว่าเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างนี่แปลกประหลาดจริงๆ

"เจ้าสู้กับลูกน้องของข้าพวกนี้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะ"

เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างไม่หวั่นไหวเลยสักนิด

ซืออวี๋ชิงจวินเองก็ยอมรับ

แต่ตอนนี้เขาสามารถทำได้แค่รับมือคนชุดเขียวพวกนี้ไปก่อน

คนชุดเขียวหลายสิบคนนี้ก็รับมือลำบากหน่อยจริง หลักๆ บนตัวคนพวกนี้ยังมีพิษอยู่มาก อาวุธลับเองก็ไม่น้อย ประเดี๋ยวประด๋าวก็จะปล่อยลูกไม้สกปรกออกมา

ซางจื่อกับองครักษ์คนอื่นก็บาดเจ็บกันหลายแห่งแล้ว

แต่ในใจเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างก็ร้อนรนเหมือนกัน เพราะเดิมทีเขาคิดว่า ขอแค่คนเหล่านี้บาดเจ็บ ก็จะติดพิษกันแล้ว

เพียงไม่นานก็สามารถกำจัดคนพวกนี้ทิ้งได้

ต่อให้ซืออวี๋ชิงจวินไม่ตาย ขอแค่บาดเจ็บหนัก เขาก็สามารถพาคนไปได้แล้ว

แม้จะมีความแค้นกับสายเลือดราชครูตงฉิง แต่ซืออวี๋ชิงจวินเองก็มีประโยชน์สำหรับตัวเขาอยู่เหมือนกัน

แต่เขาคิดไม่ถึงว่า สู้กันนานขนาดนี้ เงาประกายดาบด้านนอกยังคงรุนแรงอยู่ คนของเขาเองก็ล้มไปไม่น้อยแล้ว แต่คนของอีกฝ่ายก็แค่บาดเจ็บเท่านั้น ไม่ได้ล้มลงไปเลย

หรือว่าพิษพวกนั้นใช้ไม่ได้ผลกับพวกเขา?

พวกของซางจื่อตอนนี้แทบจะกราบกรานศิโรราบต่อยาถอนพิษของฟู่จาวหนิงเลยทีเดียว

อันที่จริงพวกเขาก็รู้ว่าคนชุดเขียวพวกนี้สู้ไปสู้มาก็เอาแต่ใช้พิษ พวกเขาเองก็รู้สึกมือหรือเท้าชา นี่ต้องติดพิษแล้วแน่ๆ