บทที่ 2547

"นั่นมันอะไรน่ะ?"

พวกของจงเจี้ยนรู้สึกแปลกประหลาดมาก ยังไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร

แต่พวกเขาล้วนตระหนักได้ถึงความอันตรายแล้ว

ของสิ่งนี้ถูกผลักออกมาโดยเฉพาะ ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ ถ้าหากไม่มีบทบาทอะไรมากนัก พวกเขาคงไม่ผลักมันออกมาในเวลาแบบนี้

"ไม่รู้สิ ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย" พวกของสือลิ่วเองก็รู้สึกแปลกประหลาดด้วย

กระทั่งเซียวหลันยวนก็ยังรู้สึกว่า ตอนที่เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างมองเห็นสิ่งนี้ ก็ดูจะผ่อนคลายลงมาอย่างเห็นได้ชัด

จนกระทั่ง ตอนที่สายตาของคนทั้งสองสัมผัสกัน เขาก็เห็นในสายตาเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างมีความภาคภูมิใจขึ้นมาหน่อยๆ แม้จะซ่อนไว้ลึกมาก แต่ก็ยังถูกเขาจับได้

เซียวหลันยวนเองก็รู้สึกว่า พลังคุกคามของเจ้าสิ่งนี้น่าจะยิ่งใหญ่มหาศาลมาก ดังนั้นเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างจึงดูมั่นอกมั่นใจในอะไรบางอย่าง

กระบี่ของเขากวาดไปทางเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างด้วยมุมแปลกๆ

เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างกำลังเสียสมาธิเล็กน้อยเนื่องจากเจ้าสิ่งนั้น การปะทะกันของยอดฝีมือ การเสียสมาธิเพียงเล็กน้อยก็สามารถถูกอีกฝ่ายจับช่องโหว่ได้ทันที

ดังนั้นกระบวนท่านี้ เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างจึงหลบไม่พ้น

คมกระบี่นั่นฟันเข้าไปที่หน้าของเขา

กระบี่ที่ออกไปโดยเซียวหลันยวน แน่นอนว่าไม่มีทางจะกรีดแค่ผิวหน้าธรรมดา

บนหน้าเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างถูกกรีดจนเป็นแผลใหญ่ ตั้งแต่ตำแหน่งคางไปจนถึงจอนผม

เขาสวมหน้ากากหนังมนุษย์อยู่จริงๆ เพราะหลังจากถูกกรีดแล้ว เซียวหลันยวนก็มองเห็นว่าที่ขอบแผลมีผิวหนังชั้นที่สองอยู่อีก

เขาลงมืออย่างรวดเร็ว คว้าไปทางใบหน้าของเจ้าลัทธิเทพทำลายล้าง

เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างถูกกรีดหน้าจนบาดเจ็บ เดิมทีก็แทบจะคลั่งแล้ว พอเห็นเซียวหลันยวนลงมือมาที่หน้าตนเองอีกครั้ง ก็รีบถอยฉากออกมาทันที

แต่ในยามฉุกละหุก เขากลับถอยหนีมาทิศทางนี้

พวกของจงเจี้ยนจึงล้อมเขาไว้ทันที

พอเห็นเช่นนี้ ต่อให้คนเหล่านั้นของเมืองหลีมาถึง เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างเองก็ยังปลีกตัวออกไปได้ลำบาก

เซียวหลันยวนร่อนลงมาอย่างมั่นคง