บทที่ 2546

ระเบิดเมื่อครู่นี้ เสียงดังสนั่นมาก คนที่คอยเฝ้าประตูเมืองถ้าละเอียดหน่อย จะต้องได้ยินแน่

หลังจากได้ยินก็ควรจะออกมาดู

เซียวหลันยวนชักกระบี่ ปลายกระบี่ชี้ไปทางเขา

"ทำไม เจ้ายังรอว่าจะมีคนมาช่วยเจ้าเรอะ?"

เจ้าลัทธิเทพทำลายล้าง รักตัวกลัวตายขนาดนี้แต่กลับรอให้คนอื่นมาช่วยอยู่ตลอดงั้นหรือ?

ไม่รอให้เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างได้ตอบ เซียวหลันยวนก็ไสกระบี่ไปเบื้องหน้า แทงไปทางเขาแล้ว

เขาใช้กำลังภายในกรอกลงกระบี่ กระบี่ยังไม่ทันถึง แต่ปราณกระบี่ก็กดดันเข้ามาแล้ว

เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างเบี่ยงตัวออกข้างภายใต้ปราณกระบี่นี้ แต่เซียวหลันยวนจะยอมให้เขาหลบไปได้อย่างไร?

ข้อมือพลิกเล็กน้อย ปลายกระบี่ก็แทงไปทางหัวใจของเขา

ทั้งสองคนปะทะกันอย่างแท้จริง

เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างชักกระบี่อ่อนเล่มหนึ่งจากข้างเอวออกมา ฝักกระบี่เองก็เป็นหนังคุณภาพดี พอกระบี่ออกจากฝัก เขาก็ฝาฝักกระบี่ไปทางตาของเซียวหลันยวน ขณะเดียวกันก็สะบัดข้อมือ กระบี่อ่อนเล่มนั้นก็แยกออกเป็นสองเล่มทันที

ดูเหมือนอ่อนมาก แต่ตอนที่เขาโบกเข้ามา ปราณกระบี่ก็ราวกับเส้นสายรุ้ง เปล่งประกายเย็นเยียบ เห็นได้ชัดว่าเป็นกระบี่ชั้นยอดเล่มหนึ่ง

แค่ปราณกระบี่ ก็กรีดเสื้อผ้าของเซียวหลันยวนไปแล้ว

กระบี่ล้ำค่าอันคมกริบ!

หรือว่ากระบี่เล่มนี้ก็เป็นตระกูลกวนด้วยที่สร้างขึ้นมา?

เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างอดกลั้นไว้ไม่อยู่แล้ว พอโจมตีโดนก็ไม่ได้หมุนตัวหันหลังหนี แต่โจมตีต่อเนื่องอย่างรวดเร็วเป็นชุดทันที

กระบี่นี้อ่อนได้แข็งได้ พองอก็ดีดกลับ หากโดนวาดเข้าใส่คงจะเจ็บไม่น้อยเลย

กระบี่ของเซียวหลันยวนอันที่จริงก็ดีมาก

แต่ตอนที่พวกเขาสู้กันไปหลายกระบวน หลังจากมีเสียงเคร้งคร้างของการปะทะกระบี่ดังขึ้น เซียวหลันยวนก็พบว่ากระบี่ของตนเองถูกฟันจนบิ่นไปหลายจุด

พวกของจงเจี้ยนก็ไล่ตามขึ้นมาแล้ว

ตอนที่พวกเขาจัดการคนชุดเขียวได้หมด เซียวหลันยวนกับเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างก็สู้กันไปกว่าร้อยกระบวนท่าแล้ว

ทุกคนตามเข้ามา ก็เห็นแค่เงาสองร่างกระโจนไปมา ย่ำหิมะอย่างไร้ร่องรอย กำลังภายในปราณกระบี่ระเบิดออกมาจนไม่มีใครเข้าใกล้ได้

กิ่งไม้ใบหญ้ารอบๆ ล้วนถูกปราณกระบี่ตวัดทิ้งจนลอยฟุ้ง