บทที่ 2550

จังหวะที่ฟู่จาวหนิงเห็นปืนใหญ่ยิงไปยังพื้นที่รกร้าง ก็รู้สึกว่าที่ท้องไม่ค่อยสบายขึ้นมา

นางเอนตัวพิงข้างๆ ทันที ยื่นมือมาลูบบนท้องเบาๆ

"เด็กดี พวกเจ้าต้องทนอีกหน่อยนะ อย่าเพิ่งออกมากันตอนนี้ล่ะ รอให้แม่กลับไปที่วังจักรพรรดิก่อนแล้วค่อยเกิด ไม่งั้นพวกเราคงลำบากแน่"

น่าจะเพราะเมื่อครู่นี้อารมณ์ของนางแปรปรวนอย่างรุนแรง เกิดความเครียดขึ้นมา ภายใต้ความร้อนรนจึงทำให้ทารกในครรภ์ดิ้น

จะว่าไปช่วงกำหนดคลอดของนางก็ใกล้จะถึงแล้ว ต้องดูว่าจะยืดออกไปได้อีกสักครึ่งเดือนไหม รอให้กลับไปยังวังจักรพรรดิเสียก่อน

"พระชายา ตอนนี้ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง?"

หงจั๋วกับเฝิ่นซิงเองก็ตามมาด้วย ตอนนี้สาวใช้ทั้งสองคนร้อนใจกันสุดๆ

พวกนางเพิ่งเห็นช่วงที่ฟู่จาวหนิงรู้สึกไม่ค่อยสบายแบบนี้เป็นครั้งแรก

หลายเดือนก่อนหน้า นายท่านน้อยสองคนนี้ว่าง่ายเอามากๆ ไม่เคยสร้างความวุ่นวายเลย ทำให้พวกเขาที่มาดูแลรู้สึกสบายใจมาก

พระชายากระทั่งยังวุ่นได้ทุกวัน เพียงแต่นอนหลับมากกว่าช่วงก่อนที่จะตั้งท้องหน่อย

ตอนนี้เป็นครั้งแรกที่เห็นนางพิงหมอนรองเอวแล้วลูบๆ ท้อง เฝิ่นซิงกับหงจั๋วก็ตึงเครียดขึ้นมาสุดๆ

เสี่ยวเยว่ได้ยินเสียงของพวกนางจากด้านนอกรถม้า เดิมทีก็คิดจะเข้ามาดู ผลคือเห็นอ๋องเจวี้ยนแฉลบตัวเข้ามาแล้ว

"ท่านอ๋องมาแล้วเจ้าค่ะ" นางรีบบอกฟู่จาวหนิง

หงจั๋วกับเฝิ่นซิงพอได้ยิน ทั้งสองคนก็รีบลงจากรถม้า

และตามคาด พอพวกนางลงมา เซียวหลันยวนก็มาถึงแล้ว

"คารวะท่านอ๋อง"

เซียวหลันยวนเดิมทีจะขึ้นไปบนรถม้าทันที แต่จู่ๆ เขาก็คิดได้ว่าตนเองสู้มาแล้วสองวัน แล้วยังเร่งเดินทางมาตลอดอีก บนตัวเขายังสกปรกอยู่ ต้องมีเลือดของคนอื่นเปรอะอยู่แน่ๆ

เขาที่สกปรกแบบนี้ จะขึ้นไปบนรถม้าได้ยังไง?

เขาจึงยืนอยู่หน้ารถม้า

ยังดีที่ม่านรถม้าเลิกขึ้นมา

เขาเห็นฟู่จาวหนิงที่นั่งพิงอยู่บนรถม้า รู้สึกเหมือนว่าตนเองไม่ได้เจอนางมานานแสนนาน

ตอนนี้เขารู้สึกว่าอ้อมกอดของตนเองแสนว่างเปล่า อยากดึงนางเข้ามาในอ้อมแขน