บทที่ 2551

ซืออวี๋ชิงจวินเมื่อครูเห็นรถม้าของฟู่จาวหนิง ก็รู้ว่านางคงจะมาด้วยตัวเองแล้ว

เมื่อครู่ในช่วงฉุกละหุก ฟู่จาวหนิงช่วยชีวิตพวกเขาเอาไว้ทั้งหมด

ในเมื่อนางมาที่นี่ เซียวหลันยวนจะต้องไปดูนางก่อนแน่นอน

แต่ครั้งนี้จะปล่อยเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างไปไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงนำคนไล่ตามทันที

จงเจี้ยนเองก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน

สำหรับท่านอ๋องแล้ว ตอนนี้เป็นช่วงสำคัญที่สุดของพระชายา ถ้างั้นเรื่องที่เหลือก็จะส่งต่อให้กับพวกเขา

ดังนั้นเขาจึงทิ้งคนไว้ครึ่งหนึ่ง ส่วนที่เหลือล้วนออกไปไล่ตามเจ้าลัทธิเทพทำลายล้าง

สือลิ่วกับพวกไป๋หู่ที่ตามมาสมทบทีหลัง ก็เข้าต่อสู้กับพวกของกวนฟู่เหล่านั้น

นี่เป็นการต่อสู้ประหัตประหารที่ดุเดือดฉากหนึ่ง

ดังนั้น เซียวหลันยวนหลังจากพูดกับฟู่จาวหนิงง่ายๆ ไม่กี่คำ ก็ให้เสี่ยวเยว่คุ้มกันรถม้าให้ถอยออกไป ส่วนเขาก็ออกไปร่วมในสนามรบ

พอรถม้าถอยห่างมาหน่อย ฟู่จาวหนิงก็ให้หงจั๋วกับเฝิ่นซิงประคองนางลงจากรถม้า ยืนอยู่ตรงนี้มองการต่อสู้ที่ดุเดือดเบื้องหน้า นางยกมือแตะเบาๆ บนท้อง

"พระชายา พวกเราต้องชนะ"

เสี่ยวเยว่มองดูครู่หนึ่ง ยืนยันคำนี้ออกมาอย่างหนักแน่น

"แม้คนเหล่านี้ของเมืองหลีดูแล้วจะฝึกฝนมาอย่างดี ยิ่งไปกว่านั้นวิชายุทธ์ก็ไม่เลวนัก แต่ยังเทียบกับพวกเราทางนี้ไม่ได้"

หงจั๋วกับเฝิ่นซิงเองก็มองอย่างตึงเครียด พอได้ยินทั้งสองคนก็เข้าร่วมการสนทนานี้ด้วย

"พวกเขาเหมือนจะไม่มีประสบการณ์ต่อสู้ของจริงใช่ไหม?"

เสี่ยวเยว่พยักหน้า "น่าจะใช่ แต่พวกเราเหล่านี้ติดตามท่านอ๋องผ่านศึกเป็นตายมาแล้วหลายครั้ง"

"ยังมีอีกจุด พวกเราเหล่านี้มีความเข้าใจกันและกันดีกว่า"

พวกเขาขณะต่อสู้ หากแค่เข้ามาใกล้กัน ก็จะสลับคู่ต่อสู้กันทันทีเมื่อมีโอกาส ทำให้พวกเขาสามารถโจมตีในมุมที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวได้

ดังนั้น คนเหล่านี้ของเมืองหลีแม้วิชายุทธ์จะไม่เลวนัก ยิ่งไปกว่านั้นอาวุธที่ตระเตรียมมาล้วนยอดเยี่ยมทั้งหมด แต่กลับมีเค้าลางว่าจะพ่ายแพ้

กวนฟู่เองก็มองออกแล้ว

เดิมทีเขากำเริบเสิบสานมาก ก่อนที่จะสู้กันยังรู้สึกว่าพวกเขาได้เปรียบอยู่ แต่คิดไม่ถึงว่าพอยิงปืนใหญ่นั่นออกไป ก็จะไม่เหลือโอกาสแล้ว