บทที่ 344

เซียวหลันยวนพอเห็นภาพนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขาดีดตัวลุกขึ้นยืน แขนเสื้อยังพลิกแก้วชาจนคว่ำ จนน้ำชาหกลงมา

วินาทีที่ภาพนั้นเกือบจะเปียก ฟู่จาวหนิงก็มือไวกวาดขึ้นมา

นางเงยหน้ามองเซียวหลันยวน

ปฎิกิริยาไวขนาดนี้เชียว

ไม่ต้องถามเลย เขาต้องเคยเห็นรูปนี้มาก่อนแน่นอน

เดิมทีนางเมื่อคืนนี้ก็คิดจะหาโอกาสถามคนอื่นดูเหมือนกัน แต่ว่าสถานการณ์ในวังเมื่อคืนนี้ พอนางยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามคนทั้งหมด มันก็หาใครสักคนมาถามไม่ได้เลยจริงๆ

ฟู่จาวหนิงก็แอบตรวจสอบตราหยกและตราปักบนเสื้อผ้าของคนเหล่านั้นแล้ว แต่ก็ไม่เห็นที่คล้ายกันเลย

คิดแล้วอีกเดี๋ยวกลับไปแล้วยังต้องไปตอบเฮ่อเหลียนเฟยอีก นางจึงเพิ่งคิดจะถามเซียวหลันยวน แต่ก็คิดไม่ถึงว่าปฏิกิริยาของเซียวหลันยวนจะมากขนาดนี้

"ท่านเคยเห็นหรือ?"

นางถึงแม้จะไม่ถาม แต่กลับมั่นใจมาก ว่าเขาต้องรู้แน่ๆ

"เจ้าเชื่อไหมว่าเด็กน้อยก็มีความทรงจำอยู่ระดับหนึ่ง?"

เซียวหลันยวนสูดลมหายใจลึก จากนั้นก็นั่งลง หยิบผ้ามาเช็ดน้ำชาที่อยู่บนโต๊ะ

"ท่านอย่าบอกข้านะ ว่าท่านเห็นสิ่งนี้ตอนที่ถูกกรอกยาเมื่อครั้งนั้น ตอนนั้นท่านเพิ่งจะอายุไม่ถึงสองขวบนี่?"

ฟู่จาวหนิงเดาออกมา

แต่ก็ไม่คิดเลยว่านางจะเดาถูก

เซียวหลันยวนพยักหน้า "ใช่ ข้าจำได้ ตอนที่ข้าลืมตาก็มองเห็นตราหยกชิ้นหนึ่ง แล้วตราหยกชิ้นนั้นก็มีหน้าตาเช่นนี้ พกอยู่บนตัวคนผู้หนึ่ง แต่ว่าข้าจำไม่ได้ว่าคนคนนั้นใช่ฟู่หลินซื่อหรือไม่ หรือว่าเป็นบิดาของเจ้ากันแน่"

"เห็นตอนที่เอายาให้ท่านกินหรือ?"

"เรื่องอื่นจำไม่ได้แล้ว ข้าจำได้แค่มองเห็นตราหยกชิ้นนี้ รอจนผ่านมาหลายปี ตอนที่ข้าเขียนวาดได้แล้ว กลัวว่าตนเองจะลืม ข้าก็ยังพยายามนึกอย่างละเอียด แล้ววาดมันลงมา"

เซียวหลันยวนให้นารอ

เขาไปในห้อง เพียงไม่นานก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา กางออกให้นางดู ด้านบนมีตราหยกวาดอยู่ชิ้นหนึ่งจริงๆ ใกล้เคียงกับรูปของเฮ่อเหลียนเฟยมาก

ตอนนั้นเขายังเล็กมาก ความทรงจำก็เลือนราง วาดออกมาแน่นอนว่าคงได้แค่ห้าหกส่วน

"น่าจะเป็นเช่นนี้"

ฟู่จาวหนิงตกตะลึง

นางมองเขา ผ่านไปพักหนึ่งจึงส่ายหัว "ข้าไม่เชื่อ ตอนนั้นท่านอายุยังน้อยมาก ไม่มีทางจดจำเรื่องราวได้ แล้วจะจำมาได้อย่างไรกัน?"