บทที่ 345

ผู้ชายคนนี้ มิน่าถึงต่อให้เขาจะเจ็บป่วย แต่องค์จักรพรรดิก็ยังหวาดกลัวเขา!

ถ้าเขาไม่ได้ป่วยอ่อนแอ ถ้าไม่ใช่บนใบหน้าเขามีบาดแผล บัลลังก์มังกรเองก็ยังไม่แน่ใจว่าใครจะได้ขึ้นไปนั่ง!

"ตราหยกชิ้นนั้น"

"เจ้าคิดว่าทำไมข้าถึงต้องรอให้บิดามารดาเจ้ากลับมากัน?"

พอพูดถึงเรื่องนี้ ระหว่างพวกนางก็เหมือนมีกำแพงอุปสรรคลอยขึ้นมาแล้ว

ตราหยกนี้ ตอนนี้มาเตือนพวกเขา ระหว่างพวกเขายังคั่นเอาไว้ด้วยความแค้นลึกหยั่งที่อาจจะมีอยู่จริง

ฟู่จาวหนิงรู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมา

รอยยิ้มในดวงตาเซียวหลันยวนเหมือนจะสลายหายไปแล้ว

"ตราหยกชิ้นนี้แม้ว่าจะสลักคำว่าฟู่เอาไว้ นั่นจะเป็นไปได้ไหมว่าเกี่ยวกับบ้านตระกูลฟู่ของเจ้า? หลังจากกลับไปแล้ว เจ้าลองถามปู่ของเจ้าดู"

"ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"

"เจ้าไม่เคยเห็นไม่ได้แสดงว่ามันไม่ใช่ของตระกูลฟู่"

"เอาล่ะ ข้าจะกลับไปถามท่านปู่ดู" ฟู่จาวหนิงลุกขึ้นยืน

"เฮ่อเหลียนเฟยให้เจ้ามาหรือ?"

เซียวหลันยวนเรียกนางเอาไว้

"ใช่"

"เช่นนั้น บิดามารดาเจ้าก็อาจจะเคยไปที่เผ่าเฮ่อเหลียน หรือก็คือ พวกเขายังมีชีวิตอยู่"

"ท่านคิดว่า คนสกุลฟู่ที่เฮ่อเหลียนเฟยหาตัวอยู่คือบิดาของข้าหรือ?" ฟู่จาวหนิงในสมองสับสนขึ้นมา

"ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้"

"ข้าจะไปลองถามดู"

อารมณ์ของฟู่จาวหนิงดำดิ่งลงมาอย่างประหลาด เดินไปไม่กี่ก้าว นางก็หมุนตัวกลับมามองเซียวหลันยวน "ต่อให้ตราหยกนี้จะเป็นสิ่งที่เสี่ยวเฟยนำมา เป็นคนที่เขาจะค้นหา แต่เขาก็ยังเป็นเด็ก ตอนนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขาหรอก"

"ทำไม ไม่เคยรู้จักมักจี่กันมาก่อน แต่เจ้าก็จะปกป้องเขาแล้วหรือ? กลัวว่าข้าจะไม่ดีกับเขาหรือ?"

ไม่เชื่อถือเขาขนาดนี้เชียว?

นางเป็นห่วงชายหนุ่มที่เก็บมาจากในป่าคนหนึ่ง แต่กลับไม่เชื่อและระแวดระวังเขาขนาดนี้เลยหรือ?

สีหน้าเซียวหลันยวนจืดจางลงมาแล้ว