บทที่ 346

หงจั๋วกอดจันทราโน้มเมืองชุดนั้นเดินออกไป ก้มหน้าเศร้า

ผู้ดูแลรีบร้อนเดินเข้ามา พอเห็นนาง ในก็เต้นผาง "เกิดอะไรขึ้นกัน?"

"ผู้ดูแลจง ท่านอ๋องจะให้ข้าเอาชุดกระโปรงนี้ไปเผา ทำอย่างไรดี?"

ตอนนี้นางไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรแล้ว ชุดกระโปรงนี้ถ้าเผาไปมันน่าเสียดายมาก นางรู้สึกว่าพระชายาสวมแล้วเหมาะสมมาก

ถ้าหากพระชายารู้ว่าท่านอ๋องเผาชุดกระโปรงนี้ไป จะเข้าใจผิดขึ้นมาไหม?

ยังไม่ต้องพูดถึงฟู่จาวหนิงหรอก ผู้ดูแลจงตอนนี้ก็ยังเข้าใจผิดไปแล้วเลย

"เพราะอะไรกัน? หรือว่าเพราะว่าพระชายาสวมไปแล้ว ดังนั้นท่านอ๋องจึงไม่อยากเก็บเอาไว้หรือ?"

ฟังดูเอาแล้วกัน ขนาดผู้ดูแลยังคิดเช่นนี้เลย ถึงตอนนั้นพระชายาคิดเช่นนี้ด้วยจะทำอย่างไร?

"น่าจะไม่ใช่ แต่ว่าข้าไม่อาจไปคะเนความคิดของท่านอ๋องส่งเดชได้หรอก" หงจั๋วร้อนรนขึ้นมาแล้ว

นางไม่อาจคะเนความคิดของท่านอ๋อง และไม่สามารถฝ่าฝืนคำสั่งของท่านอ๋องได้ด้วย ดังนั้นตอนนี้กอดชุดกระโปรงนี้ไว้นางจึงยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี เผาไปก็ไม่ได้ ไม่เผาเองก็ไม่ได้

"เอาอย่างนี้สิ วางไว้ที่เรือนเจียนเจียก่อน ถึงตอนนั้นค่อยนำมาถามท่านอ๋องอีกที" ผู้ดูแลจงเองก็รู้สึกว่ากระโปรงชุดนี้เผาทิ้งไปมันน่าเสียดาย

"ใช่"

ได้ยินผู้ดูแลพูดเช่นนี้ หงจั๋วก็ผ่อนลมหายใจออกมา

"ข้ามีเรื่องต้องไปหาท่านอ๋อง เขาตอนนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีใช่ไหม?" ผู้ดูแลจงกดเสียงต่ำ

ถ้าท่านอ๋องอารมณ์ไม่ดี เขาเข้าไปรายงานก็คงจะรู้สึกกดดันในใจอยู่หน่อยๆ

"เจ้าค่ะ" หงจั๋วพยักหน้า

ผู้ดูแลถอนหายใจ แต่ก็ยังเข้าไปอย่างจำใจ

หงจั๋วไม่รู้ว่าผู้ดูแลเข้าไปพูดอะไร แต่ว่าไม่นาน นางก็ได้ยินแล้ว

"ท่านหญิงอวิ๋นเหยาจะกลับมาแล้วหรือ?"

"ขอรับ ชิงอีพวกเขาล้วนพูดกันเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้นท่านหญิงอวิ๋นเหยาครั้งนี้เหมือนจะพาคนลึกลับมาด้วยคนหนึ่ง คนผู้นั้นบาดเจ็บ ท่านหญิงอวิ๋นเหยาให้คนส่งจดหมายเข้ามาแล้ว บอกว่าให้หมอเทวดาหลี่ไปรับที่นอกเมือง"