บทที่ 347

เฮ่อเหลียนเฟยตอนนี้อยู่ในบ้านตระกูลฟู่นี้ดีมากจริงๆ

ฟู่จาวหนิงล้วนคิดไม่ถึงว่าหนึ่งคนแก่หนึ่งชายหนุ่มจะเข้ากันได้ขนาดนี้

"คุยอะไรกันอยู่น่ะ?" นางเดินเข้ามาอยู่ข้างผู้เฒ่าฟู่ จับชีพจรให้กับเขา

"คุยกันเรื่องประเพณีประหลาดๆ ของเผ่าเฮ่อเหลียนน่ะ" ผู้เฒ่าฟู่พิจารณาตัวนาง "เมื่อคืนนี้เข้าวังไป ไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่ไหม?"

เขารู้ว่าฟู่จาวหนิงเมื่อคืนเข้าวังไปแล้ว ปฏิเสธไม่ได้ จึงรู้สึกกังวลมาตลอด ตอนนี้พอเห็นนางปลอดภัยดีจึงเพิ่งวางใจลงมา

"ไม่เป็นไร ท่านปู่ ข้าเก่งมากนะ ท่านเนี่ยเลิกกังวลกับตัวข้าได้แล้ว"

"ใช่ใช่ใช่ ท่านปู่ พี่หญิงเก่งกาจมากเลยนะ" เฮ่อเหลียนเฟยเองก็พูดขึ้นมา

เขามองฟู่จาวหนิงตาปริบๆ

ฟู่จาวหนิงรู้ถึงความหมายของสายตาเขา คงจะร้อนรนอยากรู้เบาะแสเกี่ยวกับตราหยกชิ้นนั้นแน่ๆ

ตอนนี้ตราหยกอาจจะเกี่ยวข้องกับตระกูลฟู่ และเป็นไปได้ว่าคนร้ายที่วางยาใส่เซียวหลันยวนตอนนั้น ก็น่าจะไม่ธรรมดา ดังนั้นฟู่จาวหนิงจึงยังไม่บอกเขาก่อนชั่วคราว

นางยังต้องรู้ให้ได้ด้วยว่าเจ้าของตรานี้กับเฮ่อเหลียนเฟยเกี่ยวข้องกันอย่างไร

ดังนั้นภายใต้สายตาแป๋วของเฮ่อเหลียนเฟย เขาจึงสั่นหัวเบาๆ เฮ่อเหลียนเฟยก็ปิดบังความผิดหวังขึ้นมาทันที

ท่านผู้เฒ่าฟู่มองเห็นพวกเขาหน้านิ่วคิ้วขมวด จึงถามออกมา "พวกเจ้ามีเรื่องอะไรปิดบังข้าอยู่หรือ?"

"ไม่มี ท่านปู่ ข้าแค่ให้พี่หญิงช่วยข้าหาคน เบาะแสเรื่องตราหยกนั่นที่ข้าพูดถึง เมื่อครู่แค่ถามพี่หญิงว่าตรวจสอบมาได้หรือไม่เท่านั้น"

เฮ่อเหลียนเฟยพูดออกมาโดยไม่ต้องคิด

ฟุ่จาวหนิงเองก็ห้ามไม่ทัน

นางคิดไม่ถึงว่าเรื่องนี้ เฮ่อเหลียนเฟยก็เล่าให้ผู้เฒ่าฟู่ฟังไปแล้ว

ผู้เฒ่าฟู่จึงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นทันที เขามองไปทางฟู่จาวหนิง

"จริงด้วย เรื่องนี้เสี่ยวเฟยก็เคยพูดกับข้าแล้ว บอกว่าวาดรูปร่างของตราหยกนั้นไว้ แต่ว่ารูปอยู่ในมือเจ้า เอามาให้ข้าดูเสียหน่อยสิ?"