บทที่ 400

ตอนนี้ฟู่จาวหนิงอยากรู้ว่าอีกฝ่ายนำกุญแจเล็กนี้ไปที่โรงยาทงฝูเมื่อไร

"ห้าปีก่อนได้แล้ว"

ซือถูไป๋รับกุญแจเล็กชิ้นนั้นมาจากมือนาง ยิ้มๆ เก็บกลับไปในอก

ฟู่จาวหนิงมองการกระทำของเขาแล้วไม่เข้าใจหน่อยๆ

ทำไมจึงเก็บกลับไปล่ะ? ไม่ใช่จะเอามันมาทวงหนี้กับนางหรือ?

"ห้าปีก่อน ข้ายังเป็นพวกคนหนุ่มเลือดร้อนอยู่ และถูกทำให้ประทับใจได้ง่ายๆ อีกด้วย" ซือถูไป๋เองก็ตรงไปตรงมา "อันที่จริงถ้าเปลี่ยนเป็นข้าในตอนนี้ คงไม่แน่ว่าจะรับกุญแจอายุยืนชิ้นนี้ไว้ แล้วเอายาที่ล้ำค่าเหล่านั้นมอบให้เขา"

ห้าปีก่อน

"แต่ว่าตอนนั้นข้าเห็นว่าคนผู้นั้นที่ดูมีบุคลิกเป็นของตนเอง แม้จะตกอับ แต่ก็มองออกว่าเป็นผู้มีความรู้ ไม่ใช่คนธรรมดาเป็นแน่ พอบวกกับสิ่งที่เขาพูดอย่างหนักแน่น ว่าคนในบ้านไม่มีทางเล่นลิ้นไม่คืนเงินให้เขา ในใจข้าก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นเหลือเกิน คิดไปถึงว่าคนของบ้านนี้จะเป็นคนที่ไม่เบี้ยวหนี้จริงไหม"

"และผ่านไปห้าปีแล้ว ท่านไปหาที่บ้านตระกูลฟู่มาหรือยัง?" ฟู่จาวหนิงถาม

ในความทรงจำนางไม่เคยเจอซือถูไป๋มาก่อน

"ยัง ต่อมามีช่วงหนึ่งข้าถูกท่านพ่อบีบให้เรียนรู้ยาสมุนไพรกับการค้าขายอยู่ในแต่บ้าน ผ่านไปสองสามปีก็ลืมเรื่องนี้ไปแล้ว จนครั้งนี้จะมาเมืองหลวง ข้าก็เพิ่งนึกออกขึ้นมากะทันหัน"

ฟู่จาวหนิงถอนหายใจโล่ง

"เช่นนั้นถ้าตอนที่กลับเมืองหลวง คุณชายซือถูก็นำกุญแจอายุยืนนี้ไปที่บ้านตระกูลฟู่เถิด ข้าจะให้ท่านปู่ได้ดู แล้วยืนยันว่าเป็นสิ่งของจากบ้านข้าใช่หรือไม่"

"ได้เลย"

ซือถูไป๋ยิ้มรับขึ้นมา

"ถ้าหากยืนยันว่าเป็นสิ่งของจากบ้านช้า พวกเราก็จะชดใช้ให้ ติดค้างอยู่เท่าไรหรือ?"

ฟู่จาวหนิงมองซือถูไป๋

"เรื่องนี้ ถึงเวลาแล้วค่อยคุยกันเถิด"

ซือถูไป๋กลับไม่พูดต่อแล้ว ฟู่จาวหนิงจะถามอย่างไรก็ไม่พูด เอาแต่ยิ้มเหมือนเซียนออกมาเท่านั้น

ฟู่จาวหนิงก็จำใจ

พวกเขาพูดไปด้วยพลางเดินเข้าไป ไม่ทันรู้เนื้อตัวก็เข้ามาถึงส่วนลึก

ฟู่จาวหนิงตอนได้สติกลับมาก็ยืนนิ่ง