บทที่ 401

"ตบหน้าหรือ?"

"เจ้าไม่รู้จักใยผนึกลำคอหรือ?"

ใยผนึกลำคอ?

นั่นมันอะไรกัน?

ฟู่จาวหนิงมองไปยังต้นไม้ต้นนั้น บนพื้นมีสิ่งที่เหมือนไยไหมสีขาวกองอยู่เป็นก้อนเล็กๆ ดูขาวสะอาดอ่อนนุ่ม

นั่นคือใยผนึกลำคอ?

"มีพิษหรือ?" นางถาม

ผู้อาวุโสจี้ตอนนี้จึงตามมาทัน หายใจหอบแฮ่ก

พอได้ยินคำพูดนาง เขาก็พยักหน้าแรงๆ "ไม่ใช่แค่มีพิษนะ แต่เป็นพิษร้ายแรงด้วย! เมื่อครู่เจ้านั่งยองลงไปใต้ต้นไม้ ถ้าใยผนึกลำคอเหล่านั้นตกใส่หัวเจ้า ผมสีดำทั้งหัวเจ้าก็จะร่วงกราวหมดแล้ว"

ผู้อาวุโสจี้มองผมของนาง จู่ๆ ก็หัวเราะร่าขึ้นมา

"ศิษย์เอ๋ย เจ้าลองคิดดูสิว่าถ้าเจ้าหัวล้านโล้นเลี่ยนหนังหัวเน่าขึ้นมา มันจะดูน่าเกลียดขนาดไหน?"

นางหัวล้าน? หนังหัวเน่า?

"ขอบคุณ ท่านเป็นอาจารย์ที่ดีของข้าจริงๆ เรื่องนี้ไม่ต้องจินตนาการแล้วได้ไหม?" ฟู่จาวหนิงมองบน

นางผละออกมาจากในอ้อมก้อดเซียวหลันยวน พิจารณาตัวเขาผาดหนึ่ง แต่กลับพบว่าสายตาของเขาตกอยู่บนหัวของนาง มุมปากยกขึ้น

"นี่ ท่านคงไม่ได้กำลังจินตนาการถึงข้าที่ไม่มีผมกับหนังหัวเน่าหรอกใช่ไหม?"

"เขาได้หย่าร้างกับเจ้าแน่"

ผู้อาวุโสจี้หัวเราะ พระชายาอ๋องเจวี้ยนที่เป็นเช่นนั้นคงไปพบผู้คนไม่ได้อีกแล้ว

"ไม่หย่าหรอก" เซียวหลันยวนกดมุมปากลง เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "ยังดีที่เป็นพระชายาของตนเอง แล้วจะทำอย่างไรได้? เลี้ยงเอาไว้ในเรือนหลังไม่ให้นางไปพบผู้คนก็พอแล้ว"

ฟู่จาวหนิงถลึงตามอง หมายความว่าอย่างไรกัน?

ผู้อาวุโสจี้หัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง "เช่นนั้นอ๋องเจวี้ยนก็ช่างเปี่ยมไปด้วยความรัก"

"อืม ข้าได้ยินว่าพวกชาวเกษตรเวลาเลี้ยงหมูก็เลี้ยงแบบนี้ ล้อมคอกหมูแล้วคอยป้อนอาหารก็พอ" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง

"ท่านน่ะสิหมู"