บทที่ 592

เฮ่อเหลียนเฟยรู้สึกว่าอ๋องเจวี้ยนก็ไม่เลว

ดวงตาเขากลอกหมุน ตัดสินใจจะเปลี่ยนภาพความประทับใจต่ออ๋องเจวี้ยนต่อท่านผู้เฒ่าฟู่ทีละนิด

"ท่านปู่ ท่านคิดว่าพี่หญิงฉลาดหรือไม่?"

ผู้เฒ่าฟู่ยิ้มขึ้นมาทันที รอยย่นบนหน้าคลายออกไปบ้างแล้ว

"แน่นอนสิ จาวหนิงฉลาดเอามากๆ"

ก่อนหน้านี้น่าจะเพราะอายุยังน้อยอยู่ คิดอะไรก็ใสซื่อเกิน ตอนนี้พอโตขึ้นมาหน่อย ก็เหมือนตรัสรูขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น ดังนั้นจึงเปลี่ยนมาเป็นดูชาญฉลาดมาก

"แล้วท่านรู้สึกว่าพี่หญิงของข้าตอนนี้เหมือนพวกถูกคนหลอกง่ายไหม?" เฮ่อเหลียนเฟยถามต่อ

"แน่นอนว่าไม่ใช่"

เรื่องที่ฟู่จาวหนิงทำช่วงนี้ล้วนอธิบายได้ทั้งหมด จะมาถูกคนอื่นหลอกง่ายๆ ได้อย่างไรกัน?

"เช่นนั้นก็ถูกแล้วนี่? ดังนั้น ท่่านปู่ที่กังวลว่าอ๋องเจวี้ยนจะเล่นงานพี่หญิงของข้ามาตลอด คิดจะใช้ประโยชน์นาง หลังจากนี้จะทำร้ายนาง แต่ว่าถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริง พี่หญิงจะมองไม่ออกเลยหรือ?"

"นาง"

"นางถ้าหากมองออกแล้วยังไม่ตัดขาดกับอ๋องเจวี้ยน เช่นนั้นก็อธิบายได้ว่าตนเองก็คงมีแผนการอะไรอยู่" เฮ่อเหลียนเฟยเอ่ยขึ้น "จะว่าไป ข้ารู้สึกว่าพี่หญิงน่าจะพูดกับอ๋องเจวี้ยนจนเข้าใจไปแล้ว"

"พูดอะไรจนเข้าใจ?"

"ก็เรื่องในอดีตนั่นปะไร พี่หญิงไม่ใช่บอกท่านเรื่องข้อมูลพ่อแม่ของข้าหรือ บอกว่าบางส่วนก็ยังเป็นสิ่งที่อ๋องเจวี้ยนทางนั้นหาข่าวมา?"

"ใช่"

"เช่นนั้นพวกเขาก็คงรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตแล้ว เมื่อเข้าใจกันดีแล้วก็ไม่มีอะไรต้องใช้ประโยชน์กันแล้วกระมัง?"

ผู้เฒ่าฟู่ก็รู้สึกว่ามีเหตุผลเหมือนกัน

ฟู่จาวหนิงเคยเล่าเรื่องให้เขาฟังหลายครั้ง และพูดว่าอ๋องเจวี้ยนเองก็พูดถึงความคิดของเขาอย่างตรงไปตรงมาเช่นกัน