บทที่ 601

"่ลูกพี่หนิง พวกเราตอนไหนไปเขาเมฆอรุณด้วยกันอีกดี? ก่อนที่หิมะจะมาข้ากับพวกเจิ้งหยางอยากจะไปกันอีกสักรอบ ไปล่าสัตว์ ถึงตอนนั้นช่วงสิ้นปีก็มีเนื้อสัตว์เอาไว้ส่งเป็นของขวัญ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเราถ้าล่าได้มาก ผู้อาวุโสที่บ้านต้องดีใจแน่"

ก่อนหน้านี้ลู่ทงกับพวกเจิ้งหยางหารือกันเรื่องนี้แล้ว ว่าก่อนหิมะจะมาจะไปอีกสักรอบหนึ่ง

ยิ่งไปกว่านั้นยังอยากจะดึงฟู่จาวหนิงไปด้วย เพราะพวกเขารู้สึกว่าขอแค่พาฟู่จาวหนิงไป สิ่งที่ได้รับจะต้องมากล้นแน่นอน

"ขึ้นเขา?"

ฟู่จาวหนิงเองก็หวั่นไหวเล็กๆ นางอยากไปหาสมุนไพร

แต่ว่าพอคิดๆ นางก็ล้มเลิกแล้ว "ข้าน่าจะไม่มีเวลาว่างเลย"

นางเกือบจะลืมว่าอีกไม่นานก็ต้องไปเขาอวี้เหิงกับเซียวหลันยวน เรื่องหายา ระหว่างทางไปเขาอวี้เหิง หรือบางทีบนเขาอวี้เหิงเองก็น่าจะมีอยู่

"อ๋า? เช่นนั้นก็ได้" ลู่ทงดูผิดหวังหน่อยๆ "แต่ว่าครั้งหน้ามีเวลาถ้าจะมานัดลูกพี่หนิงไปด้วยกันก็คงได้ใช่ไหม?"

"แน่นอน ถ้ามีเวลาว่างจะไปแน่"

ฟู่จาวหนิงพูดเช่นนี้ ลู่ทงก็ดีอีกดีใจขึ้นมา

"จริงด้วย ลูกพี่หนิง ข้าเกือบลืมว่ามีอีกเรื่อง ข้าอยากให้ท่านไปดูท่านยายคนหนึ่งของข้าหน่อย"

"อื๋อ?"

"ก่อนหน้าที่ไทเฮาจะเข้าวังนางเป็นเพื่อนสนิทกัน สกุลโม่ สามีลูกชายล้วนตายไปในสนามรบหมดแล้ว ดังนั้นนางจึงได้รับพระราชทานยศ ตอนนี้ต้องเรียกนางว่าเฟิงจวิน นางก่อนหน้านี้ร่างกายก็ดีมาโดยตลอด แต่ว่าช่วงนี้ไม่รู้เพราะว่าอากาศเปลี่ยนเป็ฯเย็นหรือเลป่า จึงรู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไร"

"เชิญหมอมาดูอาการแล้วหรือยัง?"

ฟู่จาวหนิงพอถามถึงหมอ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าช่วงนี้ไม่ได้ยินข่าวคราวของหมอเทวดาหลี่นานแล้ว น่าจะกำลังต่อรองอะไรอยู่กับจวนชินอ๋องอยู่กระมัง?

"เคยเชิญมาแล้ว แต่ที่แปลกก็คือทุกครั้งที่หมอมาก็มองไม่ออกว่าอะไรไม่ถูกต้อง ยิ่งไปกว่านั้นยังบอกว่าสุขภาพของท่านเฟิงจวินดีมากๆ พูดไปพูดมาก็บอกว่าอาจจะป่วยทางใจ"

"ป่วยทางใจ?"

"ก็เรื่องที่สามีลูกชายของนางตายกันไปในสนามรบเมื่อครั้งนั้นในช่วงเวลานี้นั่นล่ะ ดังนั้นพอถึงช่วงเวลานี้นางก็จะคิดถึงพวกเขาขึ้นมา แต่ท่านเฟิงจวินกลับรู้สึกโกรธกับคำพูดนี้ นางบอกว่าตนเองยืนหยัดมาค่อนชีวิต ปล่อยวางไปตั้งนานแล้ว แล้วจะมาคิดถึงเรื่องพวกนี้จนตัวเองล้มป่วยได้อย่างไรกัน?"