บทที่ 602

สถานการณ์ของเฟิงจวิน ทำให้ฟู่จาวหนิงรู้สึกตกตะลึงไปบ้าง

ตอนที่พวกเขารีบไปยังเรือนเฟิงจวิน ด้านในกำลังมีเสียงกรีดร้องดังติดกันออกมา จะบอกว่าเสียงกรีดร้องก็ไม่ค่อยคล้าย นั่นเป็นเสียงร้องคำรามที่ดูเสียแรงเปล่าและสิ้นหวัง

หลังจากผ่านไปหลายเสียง ก็มีเสียงครวญครางเหนื่อยล้าตามมา

"ไอ๊...โยว.."

ด้านในมีคนกำลังเตือน กำลังร้องไห้เสียงต่อ

"อาซูเพิ่งจะวิ่งออกไปหาคนเข้าวังเชิญหมอหลวงมา ไม่รู้ว่าจะเจ้าเด็กนั่นจะเชิญหมอหลวงมาได้ไหม"

มีคนเอ่ยขึ้นอย่างกลั้นน้ำตาไม่อยู่ "คนในวังอาจจะกลัวว่าอาการป่วยของเฟิงจวินจะระบาดสู่คน ฮองเฮาเองคงกดดันไม่ให้หมอหลวงเข้ามา นี่ทำเกินไปแล้ว"

"เจ้าอย่าพูดส่งเดช ฮองเฮาเป็นคนที่เจ้าพาดพิงได้หรือ?"

"ฮูหยินใหญ่ นั่นมันเรื่องจริงนี่นา เช่นนั้นพวกเราหาคนส่งจดหมายให้ไทเฮาดีกว่า ไทเฮาถ้าลงมือก็น่าจะเชิญหมอหลวงมาได้"

"ข้าบอกแล้ว ว่าห้ามไปหาไทเฮา" เฟิงจวินยังไม่ทันพูดจบ ก็ครวญครางออกมาอย่างดไม่อยู่ ฟังเสียงของนางแล้วเจ็บปวดอย่างมาก

"เฟิงจวิน ข้าเชิญหมอเทวดามาแล้ว!" โม่อิงซูพาคนเข้ามา

"หมอเทวดา? หมอเทวดาหลี่หรือ? เฟิงจวินเคยบอกว่าว่าไม่ต้องเชิญเขา"

หญิงสาวในห้องหลายคนเสียงยังไม่ทันขาด ก็ล้วนเห็นลู่ทงกับฟู่จาวหนิงที่ตามเข้ามา

พวกนางเสียงชะงักไป ล้วนมองไปยังฟู่จาวหนิงอย่างตกตะลึงงงงัน

"ท่านน้าท่านป้าทั้งหลาย นี่คือพระชายาอ๋องเจวี้ยน" ลู่ทงพอเห็นพวกนางบื้อกันไปหมด ก็รีบเอ่ยปากทำลายความเงียบนี้ขึ้น

คนเหล่านี้จึงเพิ่งได้สติกลับมา ทั้งตะลึงทั้งลนลานทยอยกันคารวะแก่ฟู่จาวหนิง

"คารวะพระชายาอ๋องเจวี้ยน!"

"ไม่ทราบว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนจะเข้ามา จึงขาดการรับรองไป"