บทที่ 603

"ซี๊ด เจ็บ.."

จนท่านเฟิงจวินร้องขึ้นอย่างทนไม่ไหวอีกครั้ง ออกแรงคว้าจับมือของฟู่จาวหนิงด้วยสัญชาตญาณ พวกเขาจึงเพิ่งเหมือนตื่นจากฝัน

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน อาการป่วยของท่านเฟิงจวิน ท่านรักษาได้ไหม?"

ฮูหยินใหญ่โม่มองฟู่จาวหนิงอย่างเต็มไปด้วยความหวัง

ตระกูลโม่ของพวกเขา อันที่จริงก็ล้วนได้ยินเรื่องราวของพระชายาอ๋องเจวี้ยนมาตลอด

แต่ว่าเพราะสาเหตุต่างๆ พวกเขาเองก็เหมือนกับคนอื่นที่ไม่กล้ามองพระชายาอ๋องเจวี้ยนเป็นหมอคนหนึ่ง แล้วสามารถตรงไปเชิญมาได้

ตอนนี้พอเห็นว่าฟู่จาวหนิงเข้ามา พวกเขาอันที่จริงดีใจกันมาก และคาดหวังอย่างมาก บางทีพระชายาอ๋องเจวี้ยนอาจจะสามารถรักษาอาการป่วยของเฟิงจวินได้กระมัง?

"เจ้าโรคคนแก่นี่ เฮ้อ!"

เฟิงจวินหายใจไม่ทัน

นางอยากจะพูดกับฟู่จาวหนิงหลายคำหน่อย แต่ก็พูดออกมาไม่ได้ ตอนนี้รู้สึกว่าทั่วทั้งตัวเหมือนคนจมน้ำอย่างไรอย่างนั้น

"ท่านเฟิงจวิน!"

คนทั้งหมดล้วนร้อนรนจนตาแดงแต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

ฟู่จาวหนิงยื่นมือไปกดที่จุดชีพจรของนาง ออกแรงกด

ท่านเฟิงจวินก็เรอออกดมาทีหนึ่ง จากนั้นก็ถอนใจโล่ง หายใจหายคอทันแล้ว

พริบตานี้เอง นางรู้สึกได้ว่าตนเองเหมือนกำลังจะจมน้ำตายแต่ตอนท้ายสุดถูกฉุดขึ้นมาจากน้ำอย่างไรอย่างนั้น ดึงชีวิตกลับมาได้อย่างหวุดหวิด

ท่านเฟิงจวินหอบหายใจหนัก

"พวกท่านถอยออกไปก่อน อย่าล้อมอยู่ในนี้ อากาศไม่ถ่ายเท" ฟู่จาวหนิงบอกกับคนรอบๆ

"ได้ๆๆ"