บทที่ 613

นางทำไมถึงจับคำออกมาแค่นั้นจากประโยคตั้งมากมายกัน?

"ยังไม่รีบจับพวกเขาอีก! แล้วก็โหวจวิ้นอันกับนายท่านผัง！จับให้หมด! พวกเจ้ากล้าเอาคนที่วางยาพิษสังหารพ่อตนเองมาในบ้านข้า พวกเจ้าคิดจะทำร้ายบ้านข้าหรือไรกัน?"

ทหารเข้ามาจับกุมคนเหล่านี้ทันที

ฮู่เจียไท่เองก็คิดจะลงมือ แต่ที่นี่คือในวัง วังบรรทมของไทเฮา ถ้าเขาลงมือตอนนี้ เช่นนั้นก็เหมือนจะไม่ดีกับไทเฮาเสียแล้ว

เขาควบคุมตนเองเาอไว้ ผลคือถูกทหารพลิกสองมือกดลงบนพื้น

ไม่เหลือความองอาจอยู่อีกเลยแม้แต่น้อย

โหวจวิ้นอันเองก็งงงันไปหมด

"ไทเฮา ท่านทำไมจึงทำเช่นนี้?"

"ทำไมหรือ ข้าทำผิดหรือ? แม้ว่าราชวงศ์จะติดค้างตระกูลพวกเจ้า แต่ก่อนหน้านี้ไท่หวงเองก็ไม่เคยพูดว่าถ้าหากพวกเจ้าคิดจะทำร้ายราชวงศ์ พวกเราจะยืนนิ่งไม่ไหวติง"

ไทเฮาถลึงตาโต สีหน้าเหมือนไม่เห็นว่าเป็นเรื่องผิด

ราวกับว่ารอยย่นทุกรอยบนใบหน้านางล้วนเขียนคำว่าบริสุทธิ์เอาไว้อย่างไรอย่างนั้น

นายท่านผังล้วนนิ่งงันไม่ขยับตัว

"องค์จักรพรรดิมาถึงแล้ว!"

ตอนนี้เอง องค์จักรพรรดิกับอันเหนียนเข้ามาแล้ว

พวกเขาพอเข้ามาก็เห็นฉากที่ทำให้คนงงงัน

องค์จักรพรรดิหน้าเปลี่ยนสี "เสด็จแม่ นี่มันอะไรกัน?"

ไทเฮาดวงตาออกแรงบีบ บีบน้ำตาออกมา

"องค์จักรพรรดิ ถ้าท่านมาช้าไปก้าวหนึ่ง อาจจะไม่ได้พบกับข้าแล้วก็ได้!"