บทที่ 614

ฮู่เจียไท่ออกแรงดิ้นรน แต่ทหารหลังจากได้ยินคำนั้นของอ๋องเจวี้ยนก็ออกแรงควบคุมเขาไว้ทันที จัดการกดเขาไว้บนพื้น กดหลังของเขาเอาไว้จนนิ่ง

อ๋องเจวี้ยนสาวเท้าเข้ามา ดูเหมือนการเคลื่อนไหวจะทรงสง่า แต่อันที่จริงปลายเท้ากลับเตะไปที่ชีพจรใหญ่ของเขาจุดหนึ่ง

พอจุดชีพจรเจ็บปวด ถัดจากนั้น กำลังภายในก็เหมือนทะลักออก เหมือนตันเถียนพังทลายลงอย่างไรอย่างนั้น

ไม่ ไม่ไม่ไม่!

อ๋องเจวี้ยนจะทำลายกำลังภายในของเขา!

ฮู่เจียไท่ดวงตาปูนโปน เขาคิดจะตะโกนร้อง แต่ว่าจุดชีพจรใบ้ถูกสกัดเอาไว้จึงร้องไม่ออก คิดจะดิ้นรน ก็ถูกคนกดเอาไว้จนกระเสือกกระสนไม่ไหว

ตอนนี้กำลังภายในกำลังพังทลาย สิ้นหวังแล้วจริงๆ!

หลบอยู่ตั้งหลายวัน กว่าจะหาโอกาสที่เลี่ยงหูตาอ๋องเจวี้ยนดอดเข้ามาในวังได้ แต่ผลลัพธ์คือพังไม่เป็นท่า!

เขาไม่เต็มใจ!

เขาไม่ยอม!

องค์จักรพรรดิพอเข้ามาก็ถูกอัดเป็นชุดๆ จนงงงันไปแล้ว

อันเหนียนขวางอยู่ด้านหน้าเขาไม่ไปไหน อ๋องเจวี้ยนหลังจากเข้ามาก็ทำให้ฮู่เจียไท่ไม่มีปากมีเสียงทันที ไทเฮากุมหน้าผากร้องไอ๊หยาไอ๊หยา ทำเอาข้าตกใจไปหมดแล้ว

องค์จักรพรรดิตั้งตัวกลับมาไม่ติด

"องค์จักรพรรดิ กระหม่อมถูกพวกเขาบีบคั้น" นายท่านผังตอนนี้กลับตั้งสติกลับมาแล้ว เพราะว่าอันเหนียนส่งสายตาให้กับเขา เขาก็ฉลาดเฉลียว ทิ้งตัวลงคุกเข่าเสียงตุบ

"นี่มันเรื่องอะไรกัน!" องค์จักรพรรดิไต่ถามอย่างโกรธเคือง

"องค์จักรพรรดิ" ไทเฮาน้ำเสียงอ่อนแรง "โหวจวิ้นอันยกไท่หวงออกมา บอกว่าราชวงศ์ของพวกเราติดค้างบุญคุณตระกูลพวกเขา แล้วมาบีบข้าให้แต่งตั้งตำแหน่งข้าราชการเจ้าคนที่วางยาพิษสังหารพ่อของตนเองคนนี้"

"อะไรนะ?" องค์จักรพรรดิตกตะลึง

คำพูดนี้ทำไมถึงกล้าพูดออกมาได้กัน?

โหวจวิ้นอันตกตะลึง "องค์จักรพรรดิ ไม่ใช่เช่นนั้น!"

"เจ้าจะพูดว่าไทเฮาให้ร้ายเจ้าหรือ?" อันเหนียนน้ำเสียงประหลาดใจ? "องค์จักรพรรดิ เมื่อครู่นายท่านผังบอกว่าถูกคุกคามให้เข้ามา เช่นนั้นก้ให้นายท่านผังพูดก่อนดีกว่า?"