บทที่ 615

อ๋องเจวี้ยนมองโหวจวิ้นอัน ส่งสัญญารให้ทหารปล่อยตัวเขา

ทหารถอยออกไป โหวจวิ้นอันสะบัดไหล่ นวดข้อมือตนเองที่ถูกคว้าจนปวด จากนั้นก็มองไปยังฮู่เจียไท่ที่ถูกกดอยู่บนพื้น

"อ๋องเจวี้ยน ท่านทำไมจึงรู้ว่าข้าได้รับขวดหยกขาวพิสุทธิ์มาคู่หนึ่ง?"

เขารู้สึกตกตะลึงมาก

ไม่ใช่ว่าเรื่องที่เขาได้รับขวดหยกขาวพิสุทธิ์มาคู่หนึ่งเป็นความลับอะไร แต่เขาคิดว่าอ๋องเจวี้ยนไม่น่ามีความคิดและไม่น่าจะมาคอยจับตาดูตัวเขา

เขาก็แค่โหวอาวุโสที่ไม่ได้มีอำนาจอะไรคนหนึ่ง ปกติก็แทบจะไม่มีตัวตนอยู่แล้ว แล้วอ๋องเจวี้ยนที่ได้รับสิ่งยืนยันสำคัญสามชิ้นมา ยิ่งปกว่านั้นสุขภาพก็ยังเจ็บป่วย แล้วทำไมจึงมาสนใจเรื่องของตนเองกัน?

และเขาไม่ใช่แค่ว่ารู้ แต่ยังรู้อย่างชัดเจนขนาดนี้ ถึงกับพูดขวดหยกขาวพิสุทธิ์ออกมาเลย

อ๋องเจวี้ยนยังไม่ได้พูดอะไร ไทเฮาก็เอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ "จริงหรือ? ขวดหยกขาวพิสุทธิ์คู่นั้นจะส่งมอบให้ข้าหรือ? โหวจวิ้นอัน เช่นนั้นเจ้าก็ทำผิดแล้ว ตอนที่เจ้าเข้าวังเพื่อขอพบข้า แล้วยังมีเรื่องจะมาไหว้วานข้า แล้วทำไมจึงไม่นำขวดหยกมาด้วยกันล่ะ?"

"ไม่ใช่ ข้า.."

โหวจวิ้นอันงงงันไปชั่วขณะ

เขาเดิมทีไม่ใช่ว่าวางท่วงท่าออกมาอย่างเพียงพอแล้วหรือ?

ยกคำสัญญาของไท่หวงออกมา เขาเข้ามาอย่างเหนือกว่าเลยนะ ตอนนี้ทำไมจึงถูกพูดใส่เช่นนี้ แล้วยังสะกดท่วงท่าของเขาลงไปอีกต่างหาก จนกลายเป็นเข้ามาส่งของขวัญเพื่ออ้อนวอนเสียอย่างนั้นแล้วหรือ?

"ทหาร ตามโหวจวิ้นอันกลับจวนโหวแล้วรับขวดหยกมา"

อ๋องเจวี้ยนเอ่ยประโยคนี้ออกมา จากนั้นก็มองไปทางองค์จักรพรรดิ "องค์จักรพรรดิ เช่นนี้ได้กระมัง? เราคงห้ามจิตใจกตัญญูต่อไทเฮาของโหวจวิ้นอันหรอกกระมัง"

เขาพูดออกมาเช่นนี้แล้ว องค์จักรพรรดิจะพูดว่าไม่ได้อีกหรือไรกัน?

รอจนตนเองพยักหน้า เขาก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้องขึ้นในพริบตา ไม่ใช่ว่าต้องถามโหวจวิ้นอันให้ชัดเจนก่อนหรือว่าว่านี้พาคนเข้ามาทำอะไรกัน? แล้วทำไมถึงดึงไปหาเจ้าขวดหยกขาวนั่นได้กัน?

"ไทเฮา ให้โหวจวิ้นอันกลับไปหยิบไหม?" อ๋องเจวี้ยนมองไปทางไทเฮา

ไทเฮาจึงพยักหน้า "ได้ น้ำใจที่หากได้ยากยิ่งของโหวจวิ้นอันเช่นนี้ ข้าจะรออยู่ที่นี่ก็แล้วกัน"

ตอนที่โหวจวิ้นอันถูกทหารพาออกไปยังตั้งตัวไม่ติด ไม่ใช่สิ เรื่องราวทำไมกลายมาเป็นเช่นนี้?

ขวดหยกขาวพิสุทธิ์คู่นั้นราคาห้าพันตำลึงเลยนะ ห้าพันตำลึง เขายังไม่ทันได้รู้สึกว่าหายากล้ำค่าเลย ไม่ได้เตรียมจะส่งให้ไทเฮาด้วย ข้าไม่อยากนี่นา!