บทที่ 616

อันเหนียนหันข้าง บังตัวนายท่านผังเอาไว้

ฮู่เจียไท่ในที่สุดก็ถูกคุมตัวออกไป

เขาสิ้นหวังขึ้นในพริบตา

คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าอีกแค่ก้าวเดียวเท่านั้น แต่ใครจะไปคิดว่าไทเฮาจะทำการเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้นอ๋องเจวี้ยนก็ยังมาเร็วขนาดนี้อีกด้วย?

จบกัน

"ตอนนี้ใครจะบอกข้าได้บ้าง ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!"

องค์จักรพรรดิร้องขึ้นอย่างโมโห เขาเองก็เดือดดาลเหมือนกัน

ตอนนี้ไม่พอใจต่อตัวอ๋องเจวี้ยนมากที่สุด เพราะในขั้นตอนเมื่อครู่ ทำให้เขารู้สึกว่าเซียวหลันยวนต่างหากที่เป็นเจ้าของวังจักรพรรดิ ทั้งหมดล้วนถูกเซียวหลันยวนควบคุมไว้ เขากลับไม่มีโอกาสได้พูดเลย!

เซียวหลันยวนแย่งชิงบัลลังก์ไปแล้วหรือเปล่านะ!

"องค์จักรพรรดิ เรื่องนี้อีกเดี๋ยวตรวจสอบชัดเจนแล้วจะเขียนรายงานอย่างละเอียดส่งมาในวังหลวง" อ๋องเจวี้ยนเอ่ยขึ้น

"ข้าอยากจะรู้ตอนนี้!"

"ตอนนี้หรือ?" อ๋องเจวี้ยนเหลือบมองไปทางนายท่านผัง "เชน่นั้นก็ให้นายท่านผังพูดเถิด"

"พูดมา!" องค์จักรพรรดิโมโหจนลงไม้ลงมือ ถีบไปที่นายท่านผังทีหนึ่ง

นายท่านผังรีบโขกศีรษะลงสามครั้ง

"องค์จักรพรรดิโปรดให้อภัย ไทเฮาโปรดให้อภัย อ๋องเจวี้ยนโปรดให้อภัย"

"ให้อภัยเรื่องอะไร? รีบพูดมาให้ชัดเจน!" องค์จักรพรรดิถีบไปอีกทีหนึ่ง

ฮู่เจียไท่ถูกองครักษ์เงามังกรพามาถึงจวนอ๋องเจวี้ยน แล้วให้คนคอยจับตาดูอย่างแน่นหนา

"ท่านอ๋องกำชับไว้ ว่าพระชายาอย่าได้เข้าใกล้คนผู้นี้"

เซียวหลันยวนตอนอยู่ในวังสื่อเสียงลับๆ มากำชับกับองครักษ์เงามังกร ถึงแม้เขาจะทำลายกำลังภายในฮู่เจียไท่เบื้องต้นไปแล้ว แต่ก็กันเอาไว้ก่อน

ฮู่เจียไท่ปลิ้นปล้อนมีวรยุทธ์ เขากลัวว่าฟู่จาวหนิงจะเสียเปรียบ