บทที่ 617

"เจ้าสังหารแม่นางเจี๋ยไปแล้วใช่ไหม?" ฮู่เจียไท่อันที่จริงยังคิดว่าอาจจะมีความโชคดีอยู่ คิดว่าบางทีคนที่ตายไปอาจจะไม่ใช่แม่นางเจี๋ย

แต่ว่าเขากลับไม่รู้เลย ว่าประโยคถามตรงๆ นี้ของเขา ทำให้ฟู่จาวหนิงรู้ขึ้นมาเรื่องหนึ่ง นั่นคือคนที่ควบคุมกู่ทะลวงใจในร่างกายแม่นางเจี๋ย คนที่ลอบจับตามองพวกเขาอยู่ตลอดนั้นไม่ใช่ฮู่เจียไท่

ไม่เช่นนั้นคงรู้ไปนานแล้วว่าแม่นางเจี๋ยตายอย่างไร

ฟู่จาวหนิงไม่ได้ตอบเขา เดินออกไป ยื่นมือไปคล้องข้อมือเขา จับชีพจรให้แก่เขา

ฮู่เจียไท่คิดจะสะบัดมือนางออก แต่กำลังภายในเขาถูกเซียวหลันยวนทำลายไปแล้ว ตอนนี้ยังถูกดจุดชีพจรไว้อีก ขยับตัวไม่ได้เลย

เซียวหลันยวนเองก็กังวลว่าจะวุ่นวาย

รู้ๆ อยู่ว่าฮู่เจียไท่มีสภาพเช่นนี้แล้ว แต่ก็ยังกังวลฟู่จาวหนิงพอเข้าใกล้เขาแล้วจะมีอันตราย

"เจ้าคิดจะทำอะไรกับข้า?"

"หุบปาก ท่านเงียบหน่อยได้ไหม? ข้าไม่อยากจะบีบถามอะไรท่านเสียหน่อย แต่ท่านก็เอาแต่แหกปากปาวๆ ไม่หยุดเสียที"

ประโยครังเกียจขนาดนี้ของฟู่จาวหนิงทำเอาฮู่เจียไท่หน้าแดงก่ำ

เขากระทั่งยังรู้สึกว่าถูกทำให้อัปยศเสียด้วยซ้ำ เพราะว่าตัวตนฐานะของเขาความสามารถของเขา จึงไม่คู่ควรให้นางต่อมาไต่สวนเช่นนั้นน่ะหรือ?

นางเองก็มั่นใจแล้วว่าเขาไม่มีประโยชน์อะไรเลยหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น เป็นแค่ผู้อาวุโสน้อยกว่าคนหนึ่งแท้ๆ แต่กลับมาด่าเขาว่าแหกปากปาวๆ หรือ?

"ไร้มารยาทเสียจริง!"

"ข้ากำลังยืนยันการคาดเดาเกี่ยวกับเมื่อครู่ที่เห็นท่านตาขาวเป็นสีขุ่น ท่านติดพิษแบบกำเริบช้ามา ท่านคงจะไม่รู้สินะ?"

ฟู่จาวหนิงหลังจากยืนยันจุดนี้ก็ปล่อยมือเขาแล้วถอยออกมาหลายก้าว

ทำอย่างกับนางอยากจะจับตัวเขานัก

"เจ้าพูดอะไร? เป็นไปไม่ได้!" ฮู่เจียไท่ม่านตาหดลง ไม่อยากจะเชื่อ

แม่นางเจี๋ยบอกอยู่ตลอดว่ามีนางอยู่ข้างกาย เรื่องอย่างการทำร้ายเขาหรือวางยาพิษเขาไม่มีทางที่คนอื่นจะเล็ดลอดเข้ามาทำได้

"ดูท่าท่านจะไม่รู้สินะ แต่ว่าปริมาณของพิษนี้ชั่วขณะหนึ่งไม่ได้เล่นงานจนถึงตาย คนที่วางยาท่านจะเว้นช่วงหนึ่งแล้วก็เอายาแก้พิษให้ท่านกิน ใช้มีดทื่อมาลับคนเช่นนี้ไม่มีทางตายหรอก และไม่ได้มีเรื่องอะไร ก็แค่ร่างกายบาดเจ็บไปไม่มากก็น้อย คงมีชีวิตยืนยาวไม่ได้แล้ว"