บทที่ 618

ฮู่โม่ไม่อยากจะเรียกเขาว่าท่านลุงแล้ว

ตั้งแต่ที่รู้ว่าฮู่เจียไท่ฟังแต่คำพูดของแม่นางเจี๋ยคนนั้น แล้ววางยาพิษกับผู้นำตระกูลฮู่ เขาก็เตะโด่งฮู่เจียไท่ออกจากอาณาเขตแล้ว

คนที่โหดเหี้ยมไร้จิตใจเช่นนี้ เขายอมตัดทิ้งไม่เอาดีกว่า

"ได้ อันที่จริงข้าก็ไม่มีอะไรจะถามเขาเหมือนกัน" ฟู่จาวหนิงคิดๆ แล้วก็เห็นด้วย

ฮู่เจียไท่กลับหน้าเปลี่ยนสี

ถึงตอนนี้เขาก็เพิ่งจะพบว่าตนเองไม่กล้าสู้หน้าท่านพ่อ

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังคิดว่าต่อให้ท่านพ่อถูกอ๋องเจวี้ยนช่วยเหลือกลับมาในจวนอ๋อง ก็น่าจะอยู่รอดได้ไม่นานแล้ว เพราะอาการบาดเจ็บของเขารุนแรงมาก แล้วยังถูกวางยาพิษอีก อายุปูนนั้นแล้วจะทานทนไหวได้อย่างไร?

เขาคิดมาตลอดว่าผู้นำตระกูลฮู่ตอนนี้คงตายไปแล้ว

คิดไม่ถึงเลยว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นยังสติแจ่มใสอีกด้วย? แล้วยังอยากเจอเขาอีก?

"ข้าไม่พบ มีอะไรน่าพบกัน?"

ฮู่เจียไท่คัดค้านทันที

ฮู่โม่หัวเราะเย็นชาขึ้นที่ประตู "ทำไมหรือ รู้สึกไม่มีหน้าไปพบท่านตาหรือ? ประหม่าหรือไร? กล้าทำไม่กล้ารับสินะ?"

"เสี่ยวโม่ ข้าเป็นผู้อาวุโสเจ้านะ เจ้ามาพูดกับข้าเช่นนี้หรือ?！"

"ถุด!"

ฮู่โม่ถ่มน้ำลายออกมาเสียงหนึ่ง ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ

"ตอนนี้แล้วยังมีหน้ามาวางตัวเป็นผู้อาวุโสอีกหรือ? ทำไมหนังหน้าท่านมันถึงหนานักนะ? ตอนนี้ผู้นำตระกูลโม่คือข้าแล้ว ข้าส่งจดหมายกลับไปยังตระกูลฮู่เรียบร้อย แล้วยังแจ้งกับใต้หล้าอีกด้วย ว่าท่านไม่ใช่คนตระกูลฮู่ของเราอีกแล้ว!"

ฮู่โม่หน้าดำเมี่ยม หมุนตัวเดินออกไป "คุณหนู ข้าจะไปแบกท่านปู่มา"

ฟู่จาวหนิงถอยไปอยู่ข้างๆ