บทที่ 620

เซียวหลันยวนตอนที่กลับมาก็ผ่านช่วงอาหารเย็นไปแล้ว

ฟู่จาวหนิงเขียนหนังสืออยู่ในห้องหนังสือเรือนเจียนเจีย

ตอนที่เขาเข้ามาเห็นนางกำลังจรดพู่กัน แสงเทียนจุดสว่าง ส่องใบหน้านางจนราวกับชุบแสงเอาไว้ชั้นหนึ่ง ทั้งดูสวยงามทั้งอ่อนโยน

น้ำค้างแข็งที่ติดตัวเข้ามาจากด้านนอกแต่เดิมละหลายหายไปหมดในพริบตาเดียว

เซียวหลันยวนไม่อยากให้นางออกห่างจากจวนอ๋องเลย

ตอนนี้เขาเพิ่งจะได้รู้ถึงข้อดีของการแต่งงาน การที่มีนางอยู่

"กลับมาแล้วหรือ?" ฟู่จาวหนิงเงยหน้ามอง จากนั้นก็วางพู่กันในมือลง

หงจั๋วเองก็ตามเข้ามา "ท่านอ๋องกินข้าวเย็นแล้วหรือยังเพคะ?"

"กินมาแล้ว"

หลังจากเซียวหลันยวนตอบกลับคำหนึ่งก็มองไปทางฟู่จาวหนิง "เจ้ายังไม่ได้กินหรือ?" ถามจบก็หันหน้ามองไปทางหงจั๋ว "พระชายารอข้าอยู่รึ?"

"ท่านเลิกคิดไปได้เลย ข้าต้องกินแล้วสิ ใครจะรู้ว่าต้องรอท่านกลับมาตอนไหน" ฟู่จาวหนิงตอบ

หงจั๋วตอบกลับเสียงแผ่ว "ท่านอ๋อง อันที่จริงพระชายารออยู่พักหนึ่งแล้ว แต่เห็นท่านอ๋องไม่กลับมาเสียทีเลยกินไปก่อน"

นางตอบแทนพระชายให้ ว่าพระชายาก็รออยู่ เพียงแต่ไม่ได้รอจนมืดขนาดนี้

"ข้าผิดเอง หลังจากนี้ถ้ายังไม่กลับมากินข้าว ก็ส่งคนไปแจ้งข่าวได้เลย"

เซียวหลันยวนตอนนี้เพิ่งพบว่าตนเองไม่ได้คิดถึงจุดนี้ และเพราะเขาไม่เคยคิดว่าฟู่จาวหนิงจะรอเขา

แต่หลังจากนี้เขาต้องมีความเคยชินนี้เสียแล้ว

"รอนชาร้อนเข้ามา"

"เจ้าค่ะ"

เซียวหลันยวนเดินไปทางฟู่จาวหนิง "ไปกินที่จวนอันมาน่ะ ไปดื่มกับอันเหนียนมาแก้วหนึ่ง"