บทที่ 624

ตอนนี้ฟู่จาวหนิงเดินมาถึงหน้าประตู กระทืบหิมะที่รองเท้า ตบเสื้อผ้า ได้ยินเสียงของเขา พูดว่า "ท่านปู่ เช่นนั้นท่านก็คงไม่รู้จริงๆชื่อเสียงไม่ดีนั่นน่ะลือออกไปตั้งนานแล้ว"

"ลือออกไปแล้วหรือ?" ผู้เฒ่าฟู่ตกตะลึงไป

"ใช่แล้ว ฟู่เจียวเจียวเอาไปพูดภายนอก บอกว่าข้าขโมยขาไก่ของนางกิน แล้วยังแอบกินไข่ไปอีกตั้งหลายใบ จนทำเอาให้คืนสิ้นปีนั้นของบ้านพวกเขามีแต่ข้าวต้มกับผักดอง แล้วก็น้ำแกงอีกนิดหน่อย"

ฟู่จาวหนิงเองก็คิดเรื่องเหล่านี้ออกแล้ว

ก่อนหน้านี้ตอนที่บ้านเหล่านั้นยังอยู่ที่นี่ ช่วงนั้นวันวันก็วุ่นวายกันไปหมดจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้นชื่อเสียงของฟู่จาวหนิงยังถูกพวกเขาทำลายไปนานแล้วด้วย ไม่เช่นนั้นจะไม่มีคนจากบ้านอื่นมาสู่ขอนางได้อย่างไรกัน?

ถึงอย่างไรด้วยหน้าตาเช่นนี้ของนาง ต่อให้ตระกูลฟู่จะยากจน แต่ก็ต้องมีคนไม่น้อยมาชอบนางบ้าง

ตอนที่การหมั้นหมายของนางกับรัฐทายาทชินอ๋องเซียวยังไม่ได้พูดกันออกไป ก็ยังไม่มีใครเข้ามาพูดเรื่องสู่ขอ หรือว่านั่นจะเป็นเพราะพวกบ้านอื่นเอาชื่อเสียงของนางไปลือจนย่ำแย่หรือเปล่านะ?

บอกว่านางกินเก่งแต่ขี้เกียจ อะไรก็ไม่ทำสักอย่าง อยู่ในบ้านยังคอยลักเล็กขโมยน้อย แล้วยังชอบแย่งของกินจากน้องชายน้องสาวอีกด้วย

"แล้วยังมีเรื่องหนึ่งที่เกินจริงมาก ฮูหยินสาม นางยังลือออกไปว่าข้าไปยั่วยวนผู้เฒ่ารองกับผู้เฒ่าสามด้วย" ฟู่จาวหนิงพอเข้ามา ก็ยกชาแก้วหนึ่งขึ้นดื่ม

"อะไรนะ?" ผู้เฒ่าฟู่ตกตะลึงอย่างมาก โกรธจัดขึ้นมา "นางร้ายกาจขนาดนี้เชียวหรือ?"

เซี่ยซื่อเองก็ตกตะลึงเช่นกัน "คำพูดนี้ทำลายเจ้าได้ตลอดเวลาเลยนะ! นางทำไมจึงกล้ากัน?"

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า "ใช่แล้ว นางกล้าขนาดนี้ เพราะว่าผู้ชายของนางใช้สายตาที่กอดเจตนาไม่ดีมองมาที่ข้าจริงๆ น่ะสิ"

"เจ้าสัตว์เดรัจฉาน!" ผู้เฒ่าฟู่ตบโตอย่างแรง โมโหจนหน้าแดงก่ำ

"ท่านปู่ มันผ่านไปแล้ว ข้าแต่ก่อนถึงแม้จะโกรธ แต่ก็ไม่ได้เสียใจจนทนไม่ไหวหรอก"

ฟู่จาวหนิงรีบเข้ามาปลอบท่านผู้เฒ่า