บทที่ 625

"แค่กๆ" สีหน้าผู้เฒ่าฟู่ดูไม่เป็นธรรมชาตินัก

ฟู่จาวหนิงตอนนี้จึงเข้าใจขึ้นมา "เซียวหลันยวนหรือ? ก็น่าจะอยู่ที่จวนคนเดียวกระมัง เขาไม่เข้าวังฉลองปีใหม่"

เซี่ยซื่อเองก็อยากรู้อยากเห็น "ได้ยินว่าไทเฮาองค์จักรพรรดิฮองเฮาไม่ค่อยจะดีกับเขานัก เอาแต่คอยระมัดระวังเขานี่จริงไหม?"

นางเดิมทีก็กล้าจะวิพากษ์วิจารณ์เรื่องในราชวงศ์อยู่ แต่ตอนนี้พอใช้ชีวิตกับฟู่จาวหนิงพักหนึ่ง และเพราะเซียวหลันยวนเป็นสามีของฟู่จาวหนิง จะมากน้อยก็เป็นกังวลขึ้นมา อยากจะถามตั้งนานแล้ว

"ตัวตนฐานะของเขาพิเศษหน่อยๆ แล้วก็ชอบละเมิดเรื่องต่างๆ จริงๆ แล้วองค์จักรพรรดินั่นจิตใจก็ไม่ได้กว้างขวางเท่าไรนัก" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น "จะว่าไป ตอนที่เขายังเล็กก็ถูกวางยาพิษแล้ว ใช้ชีวิตมาก็ไม่ง่ายสักเท่าไร"

พอฟังถึงจุดนี้ เซี่ยซื่อก้เห็นใจอ๋องเจวี้ยนขึ้นมา

"ก่อนหน้านี้อ๋องเจวี้ยนใช้ชีวิตอยู่แต่ในยอดเขาโยวชิงมาหลายต่อหลายปี นั่นไม่เหงาหงอยขมขื่นแย่หรอกหรือ?"

"จะไปเหงาหงอยขมขื่มอะไรกัน เขามีเงินทองตั้งมากมาย" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"เวลาแบบนี้ เงินทองมันจะไปช่วยอะไรได้กัน? ข้าได้ยินมาว่าเขาสุขภาพก็ไม่ดี กินก็กินได้ไม่กี่คำใช่ไหม?"

"ใครบอกท่านกันน่ะ?" ฟู่จาวหนิงเองก็อยากรู้อยากเห็นขึ้นมา

"จงเจี้ยนน่ะสิ"

ฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็รู้สึกว่าจงเจี้ยนมาอยู่ในบ้านตระกูลฟู่ไม่ใช่แค่คอยปกป้องพวกเขาเสียแล้ว เขาน่าจะเอาภารกิจอื่นเข้ามาด้วยกระมัง?

ดูเอาเถิด นี่ขนาดทำให้น้าเซี่ยเห็นอกเห็นใจเซียวหลันยวนขึ้นมาแล้วเสียด้วย

"ดังนั้น เจ้าว่าเขาน่ะ สวมใส่เสื้อผ้าอยู่แค่ไม่กี่ชุด กินก็ได้ไม่กี่คำ ต่อให้มีตัวตนฐานะถึงท่านอ๋อง มีเงินมีทองแล้วมีประโยชน์อะไร? ปีใหม่อย่างนี้ก็ยังอยู่เหงาหงอยแค่คนเดียวในจวนอ๋อง? ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีด้วย"

เซี่ยซื่อถอนหายใจ

"จาวหนิง วันนี้เจ้าไปที่จวนอ๋องเถอะ สิ้นปีกับปีใหม่สองวันก็กินอะไรที่มันดีดี วันนี้ข้าอยากจะกินแค่ข้าวต้มผักให้กระเพาะอุ่นๆ ก็พอ" ผู้เฒ่าฟู่เอ่ยขึ้น "ถ้าเจ้ายังอยู่ที่นี่ ป้าจงพวกเขายังต้องทำอาหารมื้อใหญ่อีก"