บทที่ 626

"ก็นั่นน่ะสิ? ดังนั้น เซียวเหยียนจิ่งจึงไม่คู่ควร"

ผู้เฒ่าฟู่เอ่ยขึ้น "ช่วงนี้ข้าเห็นจาวหนิงก็เข้าใจแล้ว นางตอนนี้ดูมีความคิดของตนเอง ไม่ได้โง่อีกด้วย จะดูคนดูสถานการณ์ก็ยังแม่นยำกว่าผู้เฒ่าคนนี้อีก และยังมีความสามารถอีกด้วย อ๋องเจวี้ยนคงไม่ได้มีเป้าหมายอะไรกับนางกระมัง? แต่ก็นะ พวกเขาแต่งงานมาครึ่งปีแล้ว ข้าเห็นจาวหนิงก็ไม่ได้ดูลำบากอะไร"

จะว่าไปเขาก็รู้สึกไม่อยากเชื่อเลย

แต่ความจริงก็เป็นเช่นนี้

ก่อนหน้านี้ตอนที่ฟู่จาวหนิงวิ่งไล่ตามเซียวเหยียนจิ่งนางก็ดูมืดมนมาก ดูไม่สงบเอาเสียเลย ดูต้อยต่ำหวาดกลัวอีกต่างหาก ต่อให้เซียวเหยียนจิ่งไม่ได้มีความแค้นอะไรกับนางเลยก็ตามที

แต่พออยู่กับอ๋องเจวี้ยน ต่อให้ระหว่างพวกเขาอาจจะมีเรื่องในอดีตพาดขวางอยู่ แต่สภาพของจาวหนิงตอนนี้ก็ยังถือว่าดีมาก

"ขอแค่นางรู้ดีอยู่แก่ใจ หลังจากนี้จะเจอกับเรื่องอะไร ข้าเชื่อมั่นว่านางจะรับมือได้" ผู้เฒ่าฟู่เอ่ยขึ้น "ถ้าหากในสายตาอ๋องเจวี้ยนมีแต่ความแค้นในใจ ตอนนี้จาวหนิงคงไม่ใช่เช่นนี้"

เซี่ยซื่อเติมน้ำชาให้เขาอีกแก้ว ทอดถอนใจออกมาเสียงหนึ่ง

"ท่านผู้เฒ่า จะอย่างไรท่านก็เป็นคนฉลาดคนหนึ่งนะ?"

จาวหนิงอาจจะคิดว่าท่านปู่หวังให้นางกับอ๋องเจวี้ยนแยกทางกันทีที แต่อันที่จริงท่านผู้เฒ่าเองก็คอยสังเกตอยู่ตลอด

"อะไรคือฉลาดหรือไม่ฉลาดหรือ ข้าน่ะ ชีวิตนี้ก็ไม่มีความคิดอื่นหรอก ขอแค่จาวหนิงมีความสุขก็พอ"

เซียวหลันยวนนั่งอยู่ในห้องหนังสือ เปิดหน้าต่าง ด้านนอกขาวโพลนไปหมด มุมกำแพงมีดอกเหมยแดงเบ่งบาน แต่งแต้มสีสันให้กับลานบ้านขาวสะอาดแห่งนี้

แต่ไม่รู้เพราะอะไร เขายังคงดูเย็นชาอย่างร้ายกาจ

เขาเดินออกไป ชิงอีพอเห็นก็รีบหยิบผ้าคลุมเข้ามาให้เขา "ท่านอ๋อง ด้านนอกอากาศหนาว"

"ไม่เป็นไร"

เซียวหลันยวนโบกไม้โบกมือ

"ท่านอ๋องอยากจะตัดกิ่งเหมยมาเสียบแจกันไหม?"

"เจ้าเห็นว่าข้าดูว่างและมีอารมณ์แบบนี้หรือ?" เซียวหลันยวนเหลือบมองเขาผาดหนึ่ง

"เรือนเจียนเจียทางนั้นไม่มีกิ่งหลิว ถ้าท่านอ๋องตัดกิ่งออกไปเสียบแจกันให้พระชายา พระชายาจะต้องชอบแน่ๆ"

เซียวหลันยวนตะลึงไปพักหนึ่ง มองกิ่งเหมยหน้าหนาวแล้วยิ้มขึ้นมา

"นางอยู่ที่บ้านตระกูลฟู่"

นางเองก็ไม่ได้มาเสียหน่อย