บทที่ 628

ตอนที่พวกหงจั๋วรินชาเข้ามา ฟู่จาวหนิงก็เก็บเข็มกลับไปแล้ว

"รสชาติดี"

ฟู่จาวหนิงรีบยกชาดื่มลงไปอึกใหญ่ ผลคือน้ำชาลวก นางร้องซี๊ดแลบลิ้นออกมา จากนั้นจึงถลึงตาใส่เซียวหลันยวน

เจ้านี่ทำเอาปากกับลิ้นนางเจ็บขนาดนี้เลย

"พระชายา ไม่เป็นไรใช่ไหม?" หงจั๋วตกใจสะดุ้งโหยง "ชานี้ไม่ได้ร้อนขนาดนั้นนี่นา"

อันที่จริงก็ไม่ใด้ลวกมาก แต่ลิ้นนางเดิมทีก็เจ็บอยู่หน่อยๆ แล้ว

ถ้าไม่ใช่นางยืนหยัดจะฝังเข็ม เซียวหลันยวนคงกลืนนางไปแล้ว

"ไม่เป็นไรไม่เป็นไร" ฟู่จาวหนิงถลึงตาเหลือบมองเซียวหลันยวนผาดหนึ่ง นี่ไม่ใช่ต้องโทษเขาหรอกหรือ?

หงจั๋วมองพระชายา จากนั้นก็มองท่านอ๋อง เม้มปากแอบหัวเราะ

แม้ท่านอ๋องกับพระชายาแต่งงานกันเหมือนละครฉากหนึ่ง แต่นางก็ไม่เคยเห็นสามีภรรยาคู่ไหนเหมือนกับพวกเขาเลย

พระชายาแม้ว่าปกติจะไม่พักในจวนอ๋อง ตอนที่เข้ามายังเหมือนเป็นแขกคนหนึ่ง แต่นางทำไมถึงรู้สึกว่าไม่มีนายหญิงคนไหนที่จะเหมาะกับจวนอ๋องเจวี้ยนเท่านางแล้ว?

ยิ่งไปกว่านั้น ท่านอ๋องก็เคยกำชับนางกับเฝิ่นซิง นางทั้งสองคนเป็นสาวใช้ให้แค่พระชายาเท่านั้น ตอนที่พระชายาไม่อยู่ในจวนอ๋อง พวกนางสองคนก็ไม่ต้องทำเรื่องอื่น รับผิดชอบแค่ปัดกวาดเรือนเจียนเจียให้สะอาด วันวันก็ซักตากผ้าปูที่นอน บางครังก็ยังตัดดอกไม้ไปปักแจกันในห้อง คอยดูถ่านในห้องให้สามารถหยิบมาเผาได้ตลอด

ก็เพื่อทำให้พระชายาที่กลับมาได้ตลอดเวลา พอถึงตอนนั้นจะสามารถรู้สึกได้ว่าเรือนไม่ได้เหมือนว่าไม่มีคนอยู่มานาน

ท่านอ๋องคงอยากให้พระชายาเข้ามาอยู่แล้วกระมัง

"พระชายา ท่านมาอยู่ในช่วงปีใหม่กับท่านอ๋องได้นี่ดีมากเลยจริงๆ" หงจั๋วเอ่ยขึ้น "พระชายาคืนนี้ไม่กลับบ้านตระกูลฟู่กระมัง?"

เซียวหลันยวนเองก็มองไปทางฟู่จาวหนิงทันที

ไว้จะตบรางวัลให้หงจั๋ว

คำถามนี้อันที่จริงเขาก็อยากถาม แต่กลัวว่าถามแล้วนางจะมองไม่ดี

"อืม มาพักหลายวันหน่อย ได้ไหม?" ฟู่จาวหนิงเองหน้ามองเขา ย้อนถามกลับไปคำหนึ่ง

เซียวหลันยวนหน้าไม่เปลี่ยนสี ดูสงบนิ่งอย่างมาก "เจ้าอย่าลืมว่าเจ้าเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยน จวนอ๋องเจวี้ยนเจ้าอยากจะมาพักนานแค่ไหนก็ได้ทั้งนั้น"

"เช่นนั้นก็ดีมากเลย พระชายา ข้าน้อยกับเฝิ่นซิงจะกลับไปจุดเตาถ่านให้นะเจ้าคะ"

"แฮ่ม" เฝิ่นซิงมองไปทางเซียวหลันยวน "ห้องของท่านอ๋องที่ไหมไปก่อนหน้าถูกน้ำสาดไว้ เตียงน่าจะยังชื้นอยู่กระมัง? พระชายา ท่านอ๋องนอนบนเตียงที่ชื้นแบบนี้จะมีปัญหาหรือไม่กัน?"