บทที่ 629

เทียนแดง กระโจมแดง ผ้าห่มแดง หมอนสีแดง

ก่อนหน้านี้ไม่ใช่เช่นนี้นี่!

"พระชายา พักผ่อนไวไว ข้าน้อยขอตัวก่อน" เฝิ่นซิงกับหงจั๋วพอจัดการเรื่องเสร็จก็ถอนตัวออกไปทันที

"เอ๋?"

ฟู่จาวหนิงหมุนตัวคิดจะร้องเรียกพวกนาง แต่สองสาวใช้ก็วิ่งไวเสียยิ่งกว่ากระต่าย

เซียวหลันยวนอาบน้ำเสร็จเดินเข้ามา พอเข้าประตูก็งงงันไป แต่เพียงไม่นานก็เก็บสีหน้าลง

แต่ว่าฟู่จาวหนิงก็เห็นสีหน้างงงันของเขาเมื่อครู่นี้แล้ว "ข้าคิดว่าท่านจะมีงานอดิเรกเช่นนี้เสียอีก ช่วงสองเดือนก็เอาแต่จัดเรื่องเช่นนี้มาตลอด ตอนนี้ดูท่าว่าสองสาวใช้นั่นจะจัดแจงเองเสียแล้ว"

"ปีใหม่ แบบนี้ก็ไม่เลวนักหรอก" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงไม่มีคำจะพูดต่อเลย

เขาก็บอกอยู่ว่าแค่ปีใหม่ เช่นนั้นถ้านางยังจะคิดเล็กคิดน้อย มันจะไม่ใช่กลายเป็นว่านางคิดมาเกินไปหรือ?

เซียวหลันยวนปลดเข็มขัดออก

ฟู่จาวหนิงเองก็ลังเลอยู่พักหนึ่ง จึงถอดรองเท้าขึ้นเตียง ชิดตัวเข้าไปด้านใน

รอจนเซียวหลันยวนเป่าเทียนแล้วนอนลงข้างๆ นางก็หมุนตัวเข้าหาเขา แม้ว่าจะอยู่ในความมืดมองไม่เห็นหน้าตาเขา แต่ยังมีกลิ่นหอมสดชื่นจางๆ พันล้อมอยู่รอบตัวเขา และความรู้สึกคงอยู่ของตัวเขาก็รุนแรงมาก

พอนางพลิกตัวตะแคงเข้ามา เซียวหลันยวนก็กุมมือนางไว้

มือของเขาตอนกลางวันเย็นราวน้ำแข็ง ฟู่จาวหนิงฝังเข็มให้เขารอบหนึ่ง เปลี่ยนตัวยาให้เขาดื่มไปสองถ้วย เมื่อครู่ยังอาบน้ำสมุนไพร ในที่สุดมือก็ไม่ได้เย็นแบบนั้นแล้ว แต่พอเทียบกับนางก็ยังคงเย็นอยู่

มือของฟู่จาวหนิงกลับอุ่นเอามากๆ

"อยากจะพูดอะไร?" เซียวหลันยวนถาม

"อยากจะถามว่า พวกเราเป็นแบบนี้ถือว่าเป็นอะไรกัน?" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"คนทั้งโลกรู้กันหมดว่าเจ้าเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนแล้ว แต่ตัวเจ้าเองกลับไม่รู้หรือ?"

"เซียวหลันยวน ท่านรู้ความหมายที่ข้าถาม!"

มืออีกข้างของฟู่จาวหนิงแทงเขาเข้าไป