บทที่ 638

"เจ้าเป็นใคร?"

เฮ่อเหลียนเฟยถามอีกครั้ง

รถม้าควบทะยานแล้ว เอียงตะแคงจนเขารู้สึกแย่

"เจ้าไม่ต้องรู้หรอก"

คนผู้นั้นหลังจากตอบลกับมาก็ไม่ส่งเสียงอะไรอีก ต่อให้เฮ่อเหลียนเฟยจะถามต่ออย่างไร จะกระตุ้นเขาต่ออย่างไร เขาก็ล้วนไม่ส่งเสียง

รถม้าแล่นทะยานอยู่นาน

เฮ่อเหลียนเฟยพิจารณาจากความเลือนราง และรู้สึกว่าตนเองออกจากเมืองแล้ว

ในใจเขาจะมากน้อยก็ยังหวาดกลัวอยู่ นี่ถ้าออกจากเมืองแล้วพาเขาไปภูเขาร้างหน้าผาขาดก็จบกัน พี่หญิงจะมาทันได้อย่างไรกัน?

พี่ญิงถ้าหากหาตัวเขาไม่ทัน แล้วจะช่วยเหลือเขาได้อย่างไร?

เขาไม่อยากตายจริงๆ

แต่ว่าเขาก็ไม่อยากให้พี่หญิงมีอันตราย ถ้าพี่หญิงมาหาเขาแล้วจริงๆ จะเป็นอันตรายไปด้วยไหม? เฮ่อเหลียนเฟยรู้สึกขึ้นมาอีกว่าฟู่จาวหนิงอย่ามาหาเขาดีกว่า

ขณะที่คิดอย่างหวาดกลัวไม่ปลอดภัยนี้ รถม้าก็แล่นเร็วขึ้นเรื่อยๆ เหมือนขับเร็วขึ้นจริงๆ บนถนนทางการที่ไม่มีคน เป็นไปไม่ได้ที่จะยังอยู่ในเมือง รอบๆ ก็ไม่ได้ยินเสียงของผู้คนเลย

"ข้ามีความลับจะมาบอกฮองเฮา!" เฮ่อเหลียนเฟยร้องขึ้นมาอีก

"ฮองเฮาไม่สนใจอยากรู้ความรู้อะไรของเด็กอย่างเจ้าหรอก" อีกเสียงหนึ่งดังขึ้นมา มีความประชดประชันอย่างเข้มข้น

เฮ่อเหลียนเฟยพอได้ยินเสียงก็ตกตะลึงไป

"จ้าวเฉิน?"

เขาฟังออกแล้ว นี่ไม่ใช่จ้าวเฉินหรอกหรือ！

เขาตอนนั้นก็ถูกจ้าวเฉินทำร้ายบนเขาเมฆอรุณ คือถูกจ้าวเฉินจับกุมตัวไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่หญิง เขาคงจะตายที่เขาเมฆอรุณไปแล้ว

ดังนั้น เสียงของจ้าวเฉินเขาทำไมจึงจะฟังไม่ออก?