บทที่ 639

"น่าเสียดาย พี่สาวข้ามีฝีมือจนทำให้อ๋องเจวี้ยนช่วยนางนี่สิ เจ้าไม่ยอมรับหรือ?" เฮ่อเหลียนเฟยหัวเราะร่าขึ้นมาต่อ

เขาจะยั่วโมโหจ้าวเฉิน

สังหารเขาทิ้งที่นี่เสียให้จบๆ ไป ไม่เช่นนั้นถ้าพาเขาออกไปไกล ก็กลัวว่าพี่หญิงจะหาไม่เจอ ไม่ใช่แค่หาไม่เจอ ยังอาจจะถูกจ้าวเฉินล่อออกไปยังสถานที่ห่างไกลอีกด้วย อันตรายมาก

"อ๋องเจวี้ยน โอ๊ะ ไม่สิ ควรจะเรียกว่าว่าพี่เขยมากกว่า พี่เขยข้าจะต้องมาช่วยหาตัวข้าแน่ ถึงตอนนั้นพวกเจ้าทั้งครอบครัวก็ไม่ต้องไปทวีปผิงอะไรนั่นแล้ว พี่เขยข้ากับพี่สาวข้าคงจัดการสังหารพวกเจ้าจนเรียบ"

"ฟู่จาวหนิงเองก็มีความสามารถนี้อยู่!"

จ้าวเฉินจ้องเฮ่อเหลียนเฟย "เจ้าอยากตายนักหรือ? ข้าจะทำให้เจ้าสมอยากเอง! ก่อนหน้านี้ขาของเจ้าข้าก็เล่นงานมา ตอนนี้หายดีแล้วหรือไร?"

สายตาเขาจับจ้องมาบนขาของเฮ่อเหลียนเฟย "ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสมันอีกครั้ง ให้เขาของเจ้าหักไปอีกรอบ!"

พูดแล้วเขาก็เตรียมจะลงมือ

เฮ่อเหลียนเฟยม่านตาหดลง

ตอนนี้เอง ชายหนุ่มที่หน้าตาอึมครึมก็ยั้งจ้าวเฉินเอาไว้ "เจ้าตอนนี้ถ้าไปหักขาเขา อีกเดี๋ยวต้องแบกขึ้นเขาไปเองนะ?"

จ้าวเฉินการเคลื่อนไหวชะงักงัน เลิกทำไป

เฮ่อเหลียนเฟยฟังเข้าใจ พวกเขาอีกเดี๋ยวยังต้องขึ้นเขาอีก

พวกเขาคิดจะใช้เขาล่อพี่หญิงออกมาจริงๆ! ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่คิดจะให้เขากับพี่หญิงรอดออกไปอีกด้วย

เฮ่อเหลียนเฟยอธิษฐานในใจให้ฟู่จาวหนิงไม่ต้องมาหาเขา อย่าถูกล่อออกมา

พอเห็นเขาร้อนรนจนสีหน้าขาวซีด จ้าวเฉินก็สงบลงมา มองเขายิ้มเย็นชา "กลัวหรือ? เผ่าเฮ่อเหลียนของพวกเจ้า อันที่จริงก็ไม่เลวนักหรอก"

เฮ่อเหลียนเฟยขี้เกียจจะพูดกับเขา

เสี่ยวเถาถูกฟู่รั่วเสวี่ยดึงกลับมาในบ้านตระกูลฟู่ นางทั้งร้อนรนทั้งร้องไห้จนแทบจะชักกระตุกอยู่แล้ว

นางไปแจ้งคุณหนูไม่ได้ และไม่รู้ว่าตอนนี้ที่บ้านตระกูลฟู่เป็นอย่างไรบ้าง นางกลับไปคงจะไม่เห็นมีแต่ศพกองระเนระนาดหรอกกระมัง?

ผลคือพอเข้าไปในบ้านตระกูลฟู่ ในลานบ้านไม่มีคนแล้ว พวกคนคุ้มครองเรือนล้วนคุ้มกันอยู่ที่ด้านนอกโถงหน้า