บทที่ 640

"ใช่แล้ว ท่านผู้เฒ่า ต้องขอบคุณจาวหนิงเลย" ฟู่รั่วเสวี่ยประโยคนี้พูดอย่างกัดฟัน

ผู้เฒ่าฟู่เองก็ฟังออกแล้ว

ใบหน้าของเขาขรึมลงมาทันที

นี่มาหาเรื่องทะเลาะชัดๆ เลย ก่อนหน้านี้ตอนที่ยังอยู่ในบ้านตระกูลฟู่ ฟู่รั่วเสวี่ยพูดได้ว่าเป็นหญิงสาวรุ่นนี้ที่มีกิริยาการแสดงออกที่สุดคนหนึ่ง อ่อนโยนและรู้ความที่สุดคนหนึ่ง พูดจาน้ำเสียงแผ่วเบาละเอียดอ่อน อากัปกิริยาก็เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่อย่างเหมาะสม อยู่ต่อหน้าเขาก็มีมารยาทนอบน้อม ผู้เฒ่าฟู่เองก็เคยมีความหวังในตัวนางอยู่

พอคิดถึงเงื่อนไขแบบฟู่รั่วเสวี่ยเช่นนี้ หลังจากนี้น่าจะมีการแต่งงานที่ดี ถ้านางออกเรือนได้เป็นฝั่งฝา ก็ยังสามารถช่วยเหลือซึ่งกันและกันกับจาวหนิงได้

แต่ว่าตอนนี้ดูท่า ฟู่รั่วเสวี่ยแค่เสแสร้งได้ดีกว่าฟู่เป่าเจินฟู่เจียวเจียวเท่านั้น อันที่จริงแล้วก็เป็นแบบเดียวกัน!

หลังจากไล่ออกจากบ้านตระกูลฟู่ท่าทีของนางก็เปลี่ยนไปทันที

ผู้เฒ่าฟู่ไอสำลักหลายครั้ง ไม่สนใจอะไรนาง ตอนนี้เขากำลังเป็นห่วงเฮ่อเหลียนเฟย มีกะจิตกะใจมาคิดเล็กคิดน้อยกับนางเสียที่ไหน?

"เสี่ยวเถา ไม่ต้องร้อง" จงเจี้ยนพูดกับเสี่ยวเถาคำหนึ่ง "ไปล้างหน้าล้างตาไป"

"แต่ว่า พี่ชายจงเจี้ยน แล้วคุณชายเสี่ยวเฟยล่ะ?" เสี่ยวเถาร้องไห้จนตาบวมเป็นลูกมันฮ่อ

จงเจี้ยนไม่ตอบอะไร

พอเห็นสีหน้าของเขา เสี่ยวเถาก็รู้คำตอบ ร้อนรนจนเบื้องหน้าดำมืด

"ท่านผู้เฒ่า เสี่ยวเถาเอาแต่พูดว่าบ้านตระกูลฟู่เกิดเรื่องแล้ว ข้าตอนนี้ก็ไม่เห็นว่ามีเรื่องอะไรนี่" ฟู่รั่วเสวี่ยพิจารณาโถงหน้านี้

ดูแล้วแตกต่างกับก่อนหน้านี้นิดหน่อย

แขวนภาพทิวทัศน์ธรรมชาติ วางแจกันดอกไม้ไว้สวยงาม แล้วยังมีการจัดวางบางส่วน จนทำให้โถงใหญ่ดูแล้วเลอค่าขึ้นกว่าแต่ก่อนมากพอควร

สมัยก่อนของเหล่านี้พวกเขาไม่เคยเห็นเลย