บทที่ 641

นี่คือไม่คิดจะช่วย ขนาดแค่ประคับประคองก็ยังไม่ยอมด้วยซ้ำ!

"ที่บ้านเกิดเรื่อง"

"เมื่อครู่ข้าได้ยินเสี่ยวเถาพูดถึงคุณชายเสี่ยวเฟยอะไรนั่น เป็นเด็กที่ฟู่จาวหนิงเก็บมาจากภายนอกหรือ? แล้วคนนอกคนหนึ่งมาสร้างเรื่องให้ในบ้านตระกูลฟู่ พวกท่านก็ยังจะปกป้องเขาอีก? แต่ข้าที่มีสกุลฟู่ พวกท่านทำไมจึงไม่ช่วยข้าบ้าง?"

"รั่วเสวี่ย เรื่องราวไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด เสี่ยวเฟยไม่ได้หาเรื่องมาให้" ผู้เฒ่าฟู่รู้สึกว่าหน้าเริ่มมืดอีกแล้ว เขาเดิมทีก็ร้อนรนจนทำแทบไม่ไหว ตอนนี้ฟู่รั่วเสวี่ยยังจะมาอาละวาดอีก

"ทำไมจะไม่ได้หาเรื่องกัน? แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น? จาวหนิงถือดีอะไรไปช่วยวิ่งเต้นให้เด็กคนนี้? ถึงไม่สามารถโผล่หน้าไปในงานเลี้ยงชมดอกเหมย?"

ฟู่รั่วเสวี่ยดวงตาแดงเถือก "ข้าเป็นคนที่ท่านเลี้ยงดูมาจนโต จะอย่างไรก็ถือเป็นรุ่นหลังของท่าน ท่านคิดว่าหลังจากจาวหนิงก็ไม่มีญาติคนไหนอีกแล้วหรือ? ข้าเองก็มีชีวิตที่ดี ถ้ายืนอย่างมั่นคงในบ้านสามีได้ ก็ไม่ใช่ว่าจะกลายเป็นแรงช่วยเหลือจาวหนิงได้ในภายหลังหรอกหรือ?"

ผู้เฒ่าฟู่ถูกนางพูดจี้ตรงใจ

แต่ก่อนเขาเอาแต่คิดว่า หลังจากเขาตายไป จาวหนิงก็จะอยู่เพียงลำพังคนเดียวในโลกใบนี้ไม่ได้หรอกกระมัง?

"ท่านผู้เฒ่าฟู่รู้ไหมว่าสามีข้าคือใคร?"

"ใครหรือ?"

"เกาอวี้เฉิงน้องชายฝั่งพ่อของโหวจวิ้นอัน เขาเป็นชานเจี้ยงคนหนึ่งในค่ายทหารใหญ่นอกเมืองหลวง" ฟู่รั่วเสวี่ยเชิดคาง "ดังนั้นก็ไม่แน่ว่าจะช่วยเหลือจาวหนิงไม่ได้ ถึงอย่างไร บ้านสามีข้าหลังจากนี้ถ้าจัดการดีดี ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสขึ้นเป็นขุนพล"

นางพูดมาเช่นนี้ ผู้เฒ่าฟู่เองก็หวั่นไหวขึ้นมาจริงๆ แล้ว

อ๋องเจวี้ยนตอนนี้ยังไม่รู้ว่าคิดอะไรกันแน่ ระหว่างพวกเขาถึงอย่างไรก็อาจจะยังมีความแค้นหนึ่งขวางอยู่ หลังจากนี้ถ้าเขาทะเลาะกับจาวหนิงขึ้นมา ข้างกายก็จะไม่เหลือใครให้พึ่งพาแล้วจริงๆ แล้วจะทำอย่างไรกัน?

"ท่านผู้เฒ่า ท่านเสิ่น" จงเจี้ยนเห็นว่าท่านผู้เฒ่าถูกฟู่รั่วเสวี่ยพูดจนหวั่นไหวแล้ว จึงเดินเข้าไป กระซิบเสียงต่ำบอกชื่อคนหนึ่งกับเขา

เขาเองก็รู้ว่าท่านผู้เฒ่ากังวลเรื่องใดมาโดยตลอด ตอนนี้ถ้าบอกว่าอ๋องเจวี้ยนไม่สามารถปลอบประโลมเขาได้ แต่ก็ยังมีเสิ่นเสวียนอยู่นะ

ตระกูลเสิ่นเบื้องหลังเสิ่นเสวียนก็ไม่ธรรมดาด้วย