บทที่ 644

"ท่านปู่!"

พอเข้าประตูมา ฟู่จาวหนิงก็ไปหาผู้เฒ่าฟู่ก่อนทันที

"คุณหนู ท่านผู้เฒ่าอยู่ในโถง" เฉินซานเห็นนางวิ่งไปที่เรือนท่านผู้เฒ่า จึงรีบร้องเรียกนางไว้

ฟู่จาวหนิงรีบหักเลี้ยวกลับมา

"พวกเราเตือนท่านผู้เฒ่าให้กลับเรือนไปพักผ่อนแล้ว ให้นอนเพื่อรอท่าน แต่เขาก็กังวลเหลือเกิน เอาแต่อดทนอยู่ในโถงหน้า"

ฟู่จาวหนิงรีบวิ่งเข้าไป

พอเห็นจงเจี้ยนนั่งอยู่ข้างๆ ท่านผู้เฒ่า นางจึงผ่อนใจโล่งลงมา

ผู้เฒ่าฟู่พอเห็นนาง ก็ดีดตัวลุกขึ้นพรวด

ความรู้สึกเหมือนมีกระดูกสันหลังขึ้นมาฉับพลัน ความตื่นเต้นที่ว่าในที่สุดนางก็มาเสียที ทำเอาเส้นสายที่ตึงเปรี๊ยะของเขาขาดลงมาทันที

"จาวหนิง เร็ว เสี่ยวเฟยเขา..."

เขายังพูดไม่ทันจบ ก็กระอักเลือดออกมาทีหนึ่ง คนทั้งหมดล้วนหน้าเปลี่ยนสีกันหมด

"ท่านผู้เฒ่า!"

"ท่านปู่!"

ฟู่จาวหนิงนิ่งขรึมไป พุ่งตัวเข้าไป เข้าประคองตัวเขาร่วมกับจงเจี้ยน

ผู้เฒ่าฟู่ถูกประคองตัวนั่งลง เข็มเงินเล่มหนึ่งของฟู่จาวหนิงแทงลงไปที่จุดชีพจรเสริมแกร่งหัวใจจุดหนึ่ง

"ท่านปู่ ท่านทำใจให้สบาย ต้องทำใจให้สบาย พวกเราจะพาเสี่ยวเฟยกลับมา เขาจะไม่เป็นไร ท่านไม่ต้องร้อนรนไป"

ฟู่จาวหนิงรีบปลอบเขา พลางหยิบเอาลูกกลอนคุ้มครองหัวใจที่ตนเองสกัดออกมาป้อนให้เขาเม็ดหนึ่ง

ลูกกลอนคุ้มครองหัวใจนี้นางเองก็สกัดมาไม่มากนัก ทั้งหมดเพิ่งสะสมไว้ได้แค่สามเม็ด เพราะวัตถุดิบยาที่ต้องใช้นั้นมีอยู่น้อยมาก นี่เป็นวัตถุดิบยาที่ผู้อาวุโสจี้ให้พันธมิตรโอสถใต้หล้าส่งมาให้กับนาง ต้องเอาไปใช้กับท่านเฟิงจวิน และเหลือมานิดหน่อยใจในนั้น

พันธมิตรโอสถใต้หล้าก็ยังบอก ว่ายาเหล่านั้นตอนนี้ขาดแคลนอยู่ ในเวลาสั้นๆ ไม่สามารถส่งมาให้กับนางได้

หลังจากป้อนลูกกลอนคุ้มครองหัวใจให้กับผู้เฒ่าฟู่แล้ว ฟู่จาวหนิงจึงรีบจับชีพจรให้เขา