บทที่ 647

ฟู่จาวหนิงนำกระดาษยัดเข้าไปในกระเป๋าแขนเสื้อ สังเกตร่องรอยล้อรถบนพื้นอย่างละเอียด

ในนี้มีรอยล้อรถรอยหนึ่งมีหยดเลือดสีแดงคล้ำหลายหยด

ฟู่จาวหนิงเพ่งสายตา

เฮ่อเหลียนเฟยเคยบอกกับนาง พวกเขาก่อนหน้านี้ที่อยู่บนภูเขาถ้าไม่มีวิธีทิ้งร่องรอย ก็จะแทงนิ้วตนเองแล้วทิ้งหยดเลือดเป็นสัญลักษณ์เอาไว้

ถ้าหากเขาอยู่บนรถม้า แล้วไปหาโอกาสกับตำแหน่งที่เหมาะสมกรีดนิ้วตนเองแล้วหยดเลือดไว้ได้อย่างไรกัน?

รอยเลือดเช่นนี้ ถ้าไม่ได้พาสุนัขที่เผ่าเฮ่อเหลียนเลี้ยงไว้ ก็ยากมากที่จะสังเกตเห็น แต่นางเชื่อว่านี่น่าจะเป็นสิ่งที่เฮ่อเหลียนเฟยทิ้งไว้ เขาเชื่อในนาง!

เชื่อว่านางจะหารายละเอียดนี้จนพบ

เสี่ยวเฟยในเมื่อเชื่อมั่นนางเช่นนี้ นางก็จะไม่ทำให้เขาผิดหวัง

และตอนนี้เอง เซียวหลันยวนก็กำลังอยู่ในวัง

เบื้องหน้าเขามีองค์จักรพรรดิและฮองเฮานั่งอยู่

องค์จักรพรรดิกับฮองเฮาเดิมกำลังเตรียมจะกินของว่าง จากนั้นก็จะแลกเปลี่ยนความรู้สึกกันและกันเสียหน่อย แต่เซียวหลันยวนก็พรวดพราดเข้ามา

ในใจองค์จักรพรรดิก็แอบเคือง แต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้

ครั้งนั้นก่อนหน้าที่ไท่ซ่างหวงจะเสด็จสวรรคต พูดกับอ๋องเจวี้ยนเอาไว้ว่า วังจักรพรรดินี้ล้วนเป็นบ้านของเจ้าไปชั่วนิรันดร์ เจ้าอยากจะกลับมาตอนไหนก็ได้ ไม่ต้องแจ้งทราบ ประตูวังจะเปิดให้เจ้าไว้ตลอด

ดังนั้นเขาจะยังพูดอะไรได้อีก?

เรือนในของวังจักรพรรดินี้ เซียวหลันยวนล้วนเข้าออกได้อย่างอิสระ

"อายวน เจ้ามาพอดีเลย รีบมาชิมเสวี่ยเกาที่ห้องเครื่องเพิ่งคิดสูตรออกมาเร็ว"

องค์จักรพรรดิไม่ใช่แค่ตำหนิเขาไม่ได้ แต่ยังต้องฉีกยิ้มเรียกเขาเข้ามากินของว่างอีก

เสวี่ยเกามีหกแบบ รูปร่างแตกต่างกัน แต่สีดูสดใหม่ถูกปาก ใช้น้ำที่นำมานวดแป้งและใช้หิมะบนกิ่งเหมยมาละลาย ดังนั้นพอชิมแล้วจึงมีกลิ่นหอมดอกเหมยที่ดูสงบอยู่ด้วย

องค์จักรพรรดิกับฮองเฮาล้วนชื่นชอบ

"ข้ากินไม่ลง"

เซียวหลันยวนปฏิเสธเสียงเรียบ

เขามององค์จักรพรรดิ จากนั้นก็มองไปยังฮองเฮา "ดูท่าองค์จักรพรรดิกับฮองเฮาจะอารมณ์ดีมาก"

"นี่ ก็ไม่ใช่ว่าดีใจหรือเสียใจอะไรหรอก"

"แต่ข้าทำไมถึงได้ยินว่า เมืองหูถูกราชาเฮ่อเหลียนยอดครองไปแล้วกัน?"

เซียวหลันยวนโพล่งออกมาตรงๆ

เขาเดิมทีคิดจะไปหาตัวเฮ่อเหลียนเฟยเอง แต่ก็เปลี่ยนทางเข้าวังมาก่อน