บทที่ 648

ราชองครักษ์หลายคนล้วนเห็นอ๋องเจวี้ยนเดินตรงออกมา โดยมีองค์จักรพรรดิเดินตามออกมาอีกไม่กี่ก้าวกับตา ดูแล้วเหมือนโมโหฉุนเฉียวมา

อ๋องเจวี้ยนไม่สนใจองค์จักรพรรดิเลย

องค์จักรพรรดิตามมาไม่กี่ก้าวก็ยังตะโกนตามอยู่ปาวๆ จนเสียงแหบแห้ง

"เซียวหลันยวน เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้!"

ฝีเท้าอ๋องเจวี้ยนไม่ได้ผ่อนเบาลงแม้แต่น้อย ท่าทางการเดินก็ดูสง่าราศี ชายเสื้อปลิวสะบัด เดินตรงไป ตรงไป

"องค์จักรพรรดิ ให้คนปิดประตูวังไว้ ดูว่าเขาจะออกไปอย่างไร!"

ฮองเฮาเองก็ตามออกมา ใบหน้าท่าทางมารดาแห่งใต้หล้าผู้ใจกว้างแต่เดิม ตอนนี้สีหน้าก็บิดเบี้ยวขึ้นมาแล้ว

"ไม่เช่นนั้นก็ให้ราชองครักษ์ขวางเขาไว้ ต้องดับความโกรธเขาลงให้ได้ จะให้เขามาขี่คอองค์จักรพรรดิวางอำนาจบาตรใหญ่มิได้!"

องค์จักรพรรดิพอได้ยินคำพูดนี้ของฮองเฮา สิ่งแรกที่รู้สึกคือขายขี้หน้า

ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็ถูกเซียวหลันยวนมาขี่อยู่บนคอจริงๆ เขาเป็นถึงจักรพรรดิแคว้นหนึ่งเลยนะ แต่เซียวหลันยวนบทจะมองข้ามก็มองข้าม!

ราชสำนัก ข้าราชการในแคว้นเจานี้ ไม่ใช่ว่าเป็นทหารใต้บัญชาของเขาหรอกหรือ? เขาคิดจะใช้คนไหน อยากจะลดขั้นผู้ใด คิดจะใช้ใครไม่ใช่ว่าขึ้นอยู่กับเขาทั้งนั้นหรอกหรือ?

แล้วถือดีอย่างไรต้องมาฟังเซียวหลันยวน?

ฮองเฮาเองก็ร้องขึ้นเสียงดัง ลืมตัวว่าต้องรักษามรรยาทไว้ ดูป่าเถื่อนรุนแรงอย่างเห็นได้ชัด "เซียวหลันยวนเขาไปเก่งมาจากไหนกัน?!"

"พอแล้ว!"

องค์จักรพรรดิตะคอกขึ้นมา สีหน้าดูไม่ได้

เขาหันหน้ากลับไปถลึงตาใส่ฮองเฮา รู้สึกว่าฮองเฮาเองก็ไม่ได้มีสมองเสียเลย เขาทำเช่นนั้นได้ที่ไหน? ครั้งนั้นไท่ซ่างหวงถึงกับเรียกเหล่าขุนนางใหญ่คนสำคัญกับผู้อาวุโสส่วนใหญ่ในราชวงศ์เข้ามาในตำหนักเป็นพิเศษ บอกให้คนเหล่านั้นยอมให้เซียวหลันยวนเห็นในวังเป็นเหมือนบ้านของตนเอง

"องค์จักรพรรดิ"

ฮองเฮาถูกคะตอกตำหนิมาคำหนึ่ง แล้วยังถูกถลึงตาใส่อย่างมาดร้าย น่าอดสูเหลือแสน

"ความคิดของเจ้ามันดีเสียจริง! บอกให้จ้าวเฉินพาเฮ่อเหลียนเฟยออกไปจากเมืองหลวง ปล่อยให้เซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงวิ่งเล่นสักพัก ให้เขาไปหาตัวเฮ่อเหลียนเฟยในคุกใหญ่ทั่วเมืองหลวง ให้พวกเขาร้อนรนจนต้องมาอ้อนวอนต่อหน้าข้า แล้วตอนนี้เป็นอย่างไรกัน?"

"องค์จักรพรรดิ นี่ นี่เป็นความคิดของจ้าวเฉิน ตอนนั้นท่านก้ไม่ใช่ฟังอยู่ข้างๆ หรอกหรือ?"