บทที่ 649

"อ๋องเจวี้ยนคุมองครักษ์เงามังกรอยู่ในมือ คงไม่ได้มีใจคิดไม่ซื่อหรอกกระมัง?"

แน่นอนว่ามีคนรู้สึกว่าพวกเขาคิดมากเกินไป "องค์รักษ์ต่อให้จะร้ายกาจอีกแค่ไหน ก็ไม่ใช่ว่ามีอยู่แค่ไม่กี่คนหรือไรกัน? องค์จักรพรรดิมีทหารนับล้านนะ องครักษ์เงามังกรจะต้านทานทหารนับล้านไหวหรือ?"

สองพี่น้องอันเหนียนอันชิงที่กำลังออกมาซื้อของว่างก็ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์เข้าพอดี

พวกเขาสบตามองกัน ไม่พูดอะไร หยิบของว่างแล้วออกประตูไป

รอจนขึ้นรถม้า อันชิงจึงมองไปทางอันเหนียน

"ท่านพี่ ที่พวกเขาพูดท่านเห็นว่าอย่างไร?"

"เห็นว่าอย่างไร?" อันเหนียนยิ้ม "เจ้าหมายถึงด้านไหนล่ะ?"

"องครักษ์เงามังกรถ้าอยู่ต่อหน้าทหารนับล้านก็ไม่ใช่อะไรทั้งนั้น" อันชิงกดเสียงลงต่ำ

"ยังไม่พูดถึงว่าอ๋องเจวี้ยนมีใจจะนั่งตำแหน่งนั้นไหม เอาแค่ทหารนับล้าน เจ้าคิดว่าทหารนับล้านน่ะอยู่ในที่เดียวกันหรือ? การจะเรียกรวมทหารนับล้านไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายเลย แต่ละค่ายทหารก็มีแม่ทัพที่แตกต่างกัน แต่องครักษ์เงามังกรอยู่ในเมืองหลวง"

อันชิงฟังเข้าใจความหมายของเขาทันที

คนอื่นพูดกันว่าองครักษ์เงามังกรไม่สามารถต้านทานทหารนับล้านไหว แต่อันที่จริง ทหารนับล้านก็ไม่แน่ว่าจะมีโอกาส บางทีถ้ามีเวลาก็เรียกรวมมาไว้ด้วยกัน แล้วรีบตรงมายังเมืองหลวง

ก่อนหน้าที่พวกเขาจะมาถึง ไม่แน่องครักษ์เงามังกรอาจจะควบคุมวังจักรพรรดิไปแล้วเรียบร้อยแล้วก็ได้

จะว่าไป แม่ทัพในค่ายทหารต่างๆ ก็ไม่ใช่มีแค่คนเดียว พวกเขาก่อนหน้านี้ก็มีการลงแรงกันไประดับหนึ่งแล้ว ไม่ใช่ว่าภายใต้คำสั่งเดียว แม่ทัพทั้งหมดก็จะรวมทหารเข้ามาในเมืองหลวงได้ทันทีเสียหน่อย

ค่ายทหารมากมาย เหล่าทหารก็ไม่ใช่ว่าจะออกจากฐานที่มั่นได้ตามใจ ไม่ใช่จะเข้าเมืองหลวงได้ตามใจเสียหน่อย

ไม่ใช่เรื่องที่จะเสร็จสิ้นด้วยคำสั่งเดียว

ดังนั้น ทหารนับล้านมาต่อต้านกับองครักษ์เงามังกร อันที่จริงเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อ๋องเจวี้ยนจะต้องกลัวอะไร?

"แต่ว่าดูจากตอนนี้ เหมือนว่าในวังจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้ว" อันเหนียนถอนหายใจ

"ท่านพี่ แล้วถ้าอ๋องเจวี้ยนเป็นปฏิปักษ์กับองค์จักรพรรดิขึ้นมา ท่านจะยืนอยู่ฝ่ายไหนหรือ?" อันชิงถามขึ้นอย่างอดไม่อยู่

"ลืมแล้วหรือว่าใครช่วยเจ้าไว้?" อันเหนียนย้อนถามนาง