บทที่ 653

วิธีการของอ๋องเจวี้ยนเวลานี้ คือการบีบให้พวกเขาต้องล้มเลิกความพยายามในช่วงหลายปีนี้ แล้วถอนตัวออกไปจากเมืองหลวง

และเพราะอ๋องเจวี้ยนน่ากลัวเกินไป จับจ้องคนเพียงคนเดียว ก็ยังสาวไส้พวกเขาออกมาเป็นพรวนได้!

นี่อันตรายเกินไป ทำเอาพวกเขาตอนนี้ไม่กล้าจะเสี่ยงอยู่ต่อแล้ว

ในมืออ๋องเจวี้ยนมีองครักษ์เงามังกร และพลานุภาพก็ยังยิ่งใหญ่มาก

อย่างเช่นฮวาเหนียง เดิมทีคิดว่าตนเองออกเรือนกับหัวหน้าที่คอยดูแลเจ้าหน้าที่ฝ่ายหุงหาอาหารในค่ายตงต้าเหล่านั้น นี่เป็นงานที่ไม่เลวเลย และไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะไต่เต้าขึ้นไปถึง เขาจะต้องมีเบื้องหลังจึงสามารถเข้าไปในค่ายได้ แล้วหัวหน้าคนนั้นก็ทำได้ดีในค่ายตงต้าอีกด้วย

แต่ว่าอ๋องเจวี้ยนก็ยังกล้าไม่สนใจ จัดการส่งองครักษ์เงามังกรเข้าไปจับคนในค่ายตงต้าเลย

หัวหน้าในค่ายตงต้าคนนั้นก็ไม่กล้าที่จะขัดขืน

ดังนั้นพวกเขาจะทำอะไรได้?

คนเหล่านี้ถ้าตกไปอยู่ในมืออ๋องเจวี้ยน เกรงว่าคงถูกไต่สวนอะไรออกมาแน่ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรีบถอนตัวกันก่อน

พอได้ยินผู้บัญชาการกองธงมู่พูดเช่นนี้ คนเหล่านี้ก็ไม่กล้ามีความเห็น รีบกระชับเสื้อผ้าหมุนตัวตามพวกองครักษ์ชุดขาวเหล่านั้นออกไป

"พี่มู่ พวกเขา..." จ้าวเฉินมองแผ่นหลังพวกเขา "คนไปกันหมดแล้ว พวกเราทางนี้จะมีคนพอไหม?"

จ้าวเฉินร้อนรนขึ้นมาแล้ว เขาเดิมทีคิดว่าองครักษ์เหล่านั้นจะอยู่ที่นี่ช่วยเหลือเสียอีก คิดไม่ถึงว่าผู้บัญชาการมู่จะให้พวกเขาออกไปจนหมด

"ไม่ใช่ว่าแค่หญิงสาวคนเดียวหรือ ต้องมีคนสักกี่คนกัน?" ผู้บัญชาการกองธงมู่เหล่มองเขา

"ไม่ใช่ พี่มู่ ข้าไม่ใช่บอกท่านแล้วหรือ? ฟู่จาวหนิงคนนี้ไม่ใช่หญิงสาวธรรมดา นางมีทั้งวิธีการแล้วก็ฉลาดอีกด้วย"

"นั่นเพราะพวกเจ้ามันโง่ นางไม่ใช่แค่ใช้ยาพิษเป็นหรือ? เจ้าบอกว่านางเป็นหมอ วิชาแพทย์ยอดเยี่ยมมาก แต่วิชาแพทย์ยอดเยี่ยมก็มุ่งเน้นไปที่วิชาแพทย์แล้ว จะต้องมีจุดอ่อนอยู่แน่ นางใช้พิษเป็น แต่ไม่มีทางเทียบกับวิชาพิษมณีของข้ากระมัง?"

ผู้บัญชาการกองธงมู่มั่นใจในตนเองมาก

"แต่ว่าท่านก็คงรู้ อ๋องเจวี้ยนปกป้องนางเสียขนาดนัน้ ถ้าหากอ๋องเจวี้ยนติดตามนางมาด้วยกันล่ะ?"