บทที่ 654

ถึงอย่างไรอีกเดี๋ยวเขาก็ตายแล้ว คนตายนั้นพูดไม่ได้

"อ๋องเจวี้ยนถ้าหากอยู่ในเมืองหลวง ข้าก็ยังหาโอกาสได้ยาก แต่ถ้าหากเขามาถึงภูเขาหิมะ ขอแค่ข้าทำให้เขาพิษกำเริบ ความหนาวเย็นของภูเขาหิมะนี้จะทำให้เขากระตุ้นพลังวรยุทธ์ไม่ได้เลย แล้วเจ้าว่าเขามาแล้วข้าต้องกลัวไหม?"

จ้าวเฉินหลังจากได้ยินก็ตื่นเต้นขึ้นมา "จริงหรือ?"

"ข้ายังต้องหาเรื่องมาหลอกเจ้าหรือ มีความหมายตรงไหนกัน?"

"เช่นนั้น ถ้าหากฟู่จาวหนิงแก้พิษเขาได้จะทำอย่างไรกัน?"

"วิชาแพทย์ของนางไม่ได้ดีถึงระดับนั้น ต่อให้มีจริง นางก็ขาดตัวยา พิษนั่นซับซ้อนมาก จำเป็นต้องใช้ยาแก้หลายชนิดจำนวนมาก ยาแก้พิษอาจจะต้องใช้วัตถุดิบยานับร้อยชนิดเลวทีเดียว ตอนนี้วัตถุดิบยาหลายอย่างขาดแคลน เจ้าคิดว่าการจะหาวัตถุดิบยาให้ครบได้มันง่ายดายนักหรือ?"

เขามั่นใจมาก ต่อให้ฟู่จาวหนิงสามารถแก้พิษให้อ๋องเจวี้ยนได้ ตอนนี้เองก็ยังขาดวัตถุดิบยาอยู่

จ้าวเฉินถามขึ้นอีก "แต่ว่าอ๋องเจวี้ยนมีองครักษ์เงามังกร"

"องครักษ์เงามังกรต่อให้เข้ามาก็เหมือนกัน ขอแค่ข้าพูดความลับการติดพิษของอ๋องเจวี้ยนออกไป พวกเขาจะกล้าสังหารข้าหรือ? จากที่ข้ารู้ อ๋องเจวี้ยนตรวจสอบเรื่องนี้มาสิบปีแล้ว"

ให้ตายเถอะ ตอนนี้พวกเขาก็ดูเหมือนไม่ต้องกลัวแล้ว!

จ้าวเฉินเองก็วางใจแล้ว

"จะว่าไป ภูเขาหิมะนี้พวกเราก็คลำทางจนชัดเจนหมดแล้วด้วย ถ้าสบโอกาสพวกเราก็หนีเข้าไปในภูเขาเสีย พวกเขาก็ไม่แน่ว่าจะจับได้"

"พี่มู่ร้ายกาจจริงๆ เช่นนั้นก็ฟังพี่มู่แล้วกัน"

"เจ้าต้องการตัวฟู่จาวหนิงจริงหรือ?" ผู้บัญชาการมู่ถามเขาอีกครั้ง

"ผู้หญิงคนนั้นสวยก็สวยอยู่ แต่ทำให้เชื่อฟังยาก" จ้าวเฉินเอ่ยขึ้นอย่างเหี้ยมเกรียม "ข้าอยากจะชิงความบริสุทธิ์ของนางต่อหน้าเฮ่อเหลียนเฟย ลิ้มลองเปล่าๆ ไปสักครั้งก็ไม่ได้ขาดทุนอะไร จะว่าไป พอคิดว่านางเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยน ข้าก็รู้สึกว่าเลือดในตัวมันเดือดพล่านขึ้นมาแล้ว"

"จ้าวเฉิน เจ้าได้ตายอย่างน่าเวทนาแน่!"

เฮ่อเหลียนเฟยที่เอาแต่คอยฟังพวกเขามาตลอดพอได้ยินคำนี้ก็ระเบิดขึ้นมา