บทที่ 655

ผู้บัญชาการมู่เดินเข้ามา จากนั้นก็มัดสองขาของเฮ่อเหลียนเฟยไว้แน่น จากนั้นเขาก็หยิบสิ่งของออกมาถุงหนึ่ง พอเปิดออก ด้านในห่อผงฝุ่นที่ดูคล้ายหิมะเอาไว้

ผู้บัญชาการมู่สวมถุงมือ หยิบเอาของเหล่านั้นมาทาเชือกบนตัวเขา

ที่เหลือก็ทาไปบนข้อมือและเสื้อผ้า

ถ้าไม่ได้เห็นกับตาว่าของสิ่งนี้นำออกมาจากบนตัวเขา เฮ่อเหลียนเฟยก็อาจจะคิดว่าเขาหยิบถุงหิมะออกมาใบหนึ่ง

ของสิ่งนี้ทาไว้บนตัวเขานานขนาดนี้ ก็ยังไม่มีกลิ่นอะไรเลย

ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากทาไปที่เชือก เขาก็เหมือนแค่โดนหิมะบางส่วนมาเปื้อนตัวเท่านั้น มองไม่ออกถึงความผิดปกติตรงไหนเลย

"เจ้าทาอะไรให้ข้า? นี่มันคืออะไรกัน?" เฮ่อเหลียนเฟยใจกำลังดำดิ่ง

"แน่นอนว่าเป็นของดี" ผู้บัญชาการมู่ขยำถุงกระดาษ จากนั้นก็ยื่นมือขว้างออกไปไกลๆ กระดาษก้อนนั้นก็ตกลงไปก้นเหว

เขาหัวเราะ มือที่ใสวมถุงมือหนังกระต่ายก็ตบลงไปบนหน้าของเฮ่อเหลียนเฟย

"เจ้าเองก็หน้าตาหล่อเหลา ถ้าไม่ใช่ตัวตนฐานะไม่ถูกต้อง ข้าเองก็สนใจตัวเจ้าอยู่ น่าเสียดาย"

เฮ่อเหลียนเฟยรู้สึกในท้องปั่นป่วนขึ้นทันที

"ถุด!"

เขาออกแรงถ่มน้ำลายไปบนหน้าผู้บัญชาการมู่

"ข้าได้ยินแล้ว เจ้าคือคนของต้าชื่อ! ยิ่งไปกว่านั้นสำนักของเจ้าก็เป็นคนวางยาพิษอ๋องเจวี้ยน ทางที่ดีเจ้าฆ่าข้าทิ้งเสียตอนนี้จะดีกว่า ไม่เช่นนั้นเดี๋ยวพออ๋องเจวี้ยนมา ข้าจะต้องเอาเรื่องพวกนี้บอกเขาแน่!"

ผู้บัญชาการมู่หน้าขรึมลง เดินถอยออกไป

เขาถอดถุงมือ ยัดถุงมือนั้นเข้าไปในถุงผ้าใบหนึ่ง จากนั้นก็ยัดกลับเข้าไปที่หน้าอกตนเอง แล้วจึงเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา "เจ้าคิดว่าถัดจากนี้เจ้ายังจะพูดได้อีกหรือ?"

หมายความว่าอย่างไรกัน?

เฮ่อเหลียนเฟยยังไม่ทันตั้งตัว ก็คิดจะกระตุ้นให้พวกเขาเข้ามาสังหารตนเองอีกครั้ง แต่พออ้าปาก เขาก็รู้สึกว่าคอหอยอของเขาร้อนวูบวาบขึ้นมา

เขาตกตะลึงในใจ

"เจ้า..."

เพิ่งจะพูดออกไปคำหนึ่ง คอของเขาก็เหมือนถูกอะไรฉุดดึงไว้ ส่งเสียงออกมาไม่ได้เลย