บทที่ 659

ฟู่จาวหนิงหลังจากออกมาก็หมอบอยู่ด้านหลังกองหิมะกองหนึ่ง ไม่ขยับเขยื้อน

จนผู้บัญชาการกองธงมู่ตื่นตัวกลับมา ตอนที่มองไปทางกระโจมผ้า เขาก็ไม่เห็นว่าที่นั่นมีอะไรผิดปกติ

ไม่สิ!

มีอะไรไม่ปกติอยู่!

เพราะเขาไม่ได้ยินการเคลื่อนไหวของเฮ่อเหลียนเฟยแล้ว!

ก่อนหน้านี้เฮ่อเหลียนเฟยดิ้นรนอย่างร้อนใจมาตลอด แล้วยังพยายามคิดจะแผดเสียงร้องออกมาอีก แต่เขาก็มีการเคลื่อนไหวได้เพียงนิดเดียวเท่านั้น ส่งเสียงร้องออกมาไม่ได้เลย

ทว่าตอนนี้การเคลื่อนไหวนั้นกลับไม่ได้ยินเสียแล้ว!

หรือก็คือ ในกระโจมเงียบเป็นเป่าสาก ไม่มีเสียงใดๆ เลย!

นี่เป็นไปได้อย่างไรกัน?

เฮ่อเหลียนเฟยที่กำลังร้อนรนตึงเครียดหวาดกลัว ลมหายใจเขาหนักเสียขนาดนั้น ด้วยกำลังภายในของเขาจะต้องได้ยินแน่นอน

แล้วทำไมตอนนี้แค่ลมหายใจของเขาก็ยังไม่ได้ยินกัน?

หรือว่าเฮ่อเหลียนเฟยสลบไปแล้ว? หรืออาจจะตายไปแล้ว?

ในใจผู้บัญชาการกองธงมู่ตื่นตัวขึ้นมา เขาเองก็ทนเงียบต่อไปไม่ไหวแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ฟู่จาวหนิงล่ะ?

จ้าวเฉินเองก็รอไม่ไหวเช่นกัน

เขาออกแรงส่งสัญญาณมือไปทางผู้บัญชาการกองธงมู่

ช่างเขาปะไร ตอนนี้ฟู่จาวหนิงก็แค่คนคนเดียว พวกเขาจะกลัวอะไรกัน? พุ่งออกไปจับตัวนางก็พอแล้วนี่ คงไม่ขนาดที่พวกเขามีกันตั้งหลายคนแต่จับตัวฟู่จาวหนิงคนเดียวไม่ได้หรอกกระมัง?

ผู้บัญชาการกองธงมู่หน้าเย็นชา กระโจนตัวออกไป

จ้าวเฉินพอเห็นเขาออกไปแล้ว ก็รีบเดินออกมาบ้าง ขณะเดียวกันก็ยกมือให้พวกคนอื่นๆ แยกออกจากกัน ปิดล้อมกระโจมไว้ตรงกลาง

พวกเขาย่ำหิมะ เสียงดังสวบสาบ

กระโจมผ้าถูกลมพัดจนเหมือนจะโค่น แต่พวกเขาก็ไม่เจอฟู่จาวหนิงเลย

ผู้บัญชาการกองธงมู่พอคิดถึงพิษที่ตนเองวางไว้ระหว่างทาง ก็รู้สึกว่าฟู่จาวหนิงที่ตามาได้ถึงนี่จะต้องติดพิษแล้วแน่นอน ดังนั้นตอนนี้นางน่าจะล้มฟุบไปแล้ว