บทที่ 660

ถึงตอนนั้นอ๋องเจวี้ยนคงได้เดือดดาลจนสังหารพวกเขา นี่เป็นบทสรุปที่เหมาะสมที่สุดของพวกเขาแล้ว

แต่ตอนนี้พอได้ยินคำพูดของผู้บัญชาการกองธงมู่ เหมือนคิดจะให้ทางรอดกับฟู่จาวหนิง แล้วยังจะพานางออกไปอีก?

เขาร้อนรนขึ้นมาแล้ว

จ้าวเฉินแอบอ้อมไปด้านหลัง

ขณะเดียวกัน ผู้บัญชาการกองธงมู่ในที่สุดก็พบตัวฟู่จาวหนิง เขาสะบัดข้อมือ อาวุธลับเล่มหนึ่งพุ่งยิ่งไปทางฟู่จาวหนิงทันที

ฟิ้ว

เสียงดังขึ้น ฟู่จาวหนิงสัมผัสได้ทันควัน นางกลิ้งตัวไปบนพื้นหิมะ

อาวุธลับเล่มนั้นผลุบหายเข้าไปในตำแหน่งเดิมของนางเมื่อครู่

ฟู่จาวหนิงจึงปรากฎตัวขึ้นในสายตาคนทั้งหมดด้วยเหตุนี้

"ฟู่จาวหนิง!"

จ้าวเฉินกระโจนขึ้นมาอย่างกลั้นไม่อยู่ พุ่งตรงไปหาฟู่จาวหนิง ออกฝ่ามือตบไปทางหน้าอกของนาง

ไม่ว่าอย่างไร เขาจะให้นางต้องบาดเจ็บหนักก่อน!

"เฮ่อเหลียนเฟยอยู่ในมือข้า!" เขาร้องขึ้นอย่างรวดเร็ว คิดจะให้ฟู่จาวหนิงหยิกเล็บเจ็บเนื้อ

แต่ฟู่จาวหนิงมองไปทางเขา ยกมือขึ้น แสงเงินสายหนึ่งสว่างวาบ เข็มเงินพุ่งแทงไปทางเขา

"จ้าวเฉิน ที่แท้ก็เจ้านี่เอง!"

ฟู่จาวหนิงพอมาถึงก็ทำให้พวกเขาประมาท ชิงโอกาสโยนเฮ่อเหลียนเฟยเข้าไปในห้องเภสัชอย่างรวดเร็ว ตอนนี้นางไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว

ที่เหลืออยู่ก็คือจะหนีออกจากเงื้อมมือพวกเขาอย่างไร!

จ้าวเฉินคิดไม่ถึงว่านางตอนนี้จะยังลงมือโต้กลับอะไรได้ เขาหน้าเปลี่ยนสี เบนตัวหลบเข็มเงินเล่มนั้น แต่คิดไม่ถึงว่าหลังจากเข็มเงินเล่มนี้ของฟู่จาวหนิงนางก็ยังมีอีกกระบวน

ขณะที่เขาเบนหลบ ในมือนางก็ไม่รู้ว่าไปกำผงยาไว้ตั้งแต่เมื่อไร โยนสาดออกมาเบื้องหน้าเขา

แย่แล้ว!