บทที่ 664

เซียวหลันยวนตอนนี้ก็เพิ่งจะลูบเจอแผลของนาง รีบสกัดจุดห้ามเลือดของนางทันที

"อยู่ที่ไหน?" เขายื่นมือไข้าไปในอกนาง ควานหาขวดยาอีกขวดออกมาได้

"ลงเขา ลงจากเขาก่อน"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าถ้ายังรอที่นี่ต่อไปล่ะก็ พวกเขาทั้งสองคนได้แข็งตายแน่ ยิ่งไปกว่านั้นบนภูเขาลูกนี้ทุกหนแห่งก็เต็มไปด้วยพิษที่ผู้ชายหน้าขรึมคนนั้นวางไว้ นางรู้สึกว่ามันอันตรายกับเซียวหลันยวนมาก

เซียวหลันยวนมองไปยังทิศที่ผู้บัญชาการกองธงมู่จากไป กัดฟันกรอด

เขาอยากจะไปสับคนผู้นั้นให้เป็นหมื่นท่อนเสีย ถ้าไม่สังหารเขา คงจะสลายความแค้นของเขาลงได้ยาก

แต่ว่าตอนนี้ฟู่จาวหนิงบาดเจ็บ ใจของเขาสับสนขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ลงเขา"

ฟู่จาวหนิงสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของเขา กลัวว่าเขายังจะไล่ตามไปสังหารผู้บัญชาการกองธงมู่ด้วยตัวเองอีก จึงคว้ามือของเขาเอาไว้

"เอาล่ะ" เซียวหลันยวนตอบรับเสียงแหบแห้ง "ข้าจะพาเจ้าลงจากเขาก่อน"

ตอนนี้ทั้งหมดไม่มีอะไรสำคัญไปกว่านางแล้ว

เขาแบกฟู่จาวหนิงขึ้นหลังอย่างระมัดระวัง

เพราะหลังของนางบาดเจ็บ จะอุ้มก็ไม่สะดวกนัก

"ท่านอ๋อง ข้าน้อยจะแบกพระชายาให้" ชิงอีรีบวิ่งเข้ามา มองเขาอย่างกังวล

"เหลือคนไว้หาตัวเฮ่อเหลียนเฟยด้วย"

เซียวหลันยวนไม่ให้เขาแตะต้องฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงสติเริ่มเลือนราง พอได้ยินประโยคนี้ ยังคิดจะอธิบายขึ้นมาคำหนึ่ง "ข้า ข้าช่วยเสี่ยวเฟยแล้ว ไม่ต้องหา"

เซียวหลันยวนกับชิงอีตกตะลึงไป

นางไปช่วยเฮ่อเหลียนเฟยที่ไหนมากัน?

เฮ่อเหลียนเฟยอยู่ที่ไหน?

หลังจากพูดประโยคนี้ ฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็ตกใจสะดุ้งโหยง

นางได้สติขึ้นมาอีกครั้ง จริงด้วย เสี่ยวเฟยล่ะ? นางจะบอกว่าเสี่ยวเฟยอยู่ในมิติของนางไม่ได้สิ?