บทที่ 665

เซียวหลันยวนเม้มปาก ไม่ตอบอะไร

"พิษบนตัวท่าน ก่อนหน้านี้ข้าพูดไว้แล้ว ถ้าหากถูกกระตุ้นขึ้นมาท่านจะหนาวตายเอา ทำไมท่านถึงเข้ามาในสถานที่อย่างภูเขาหิมะกันกัน?"

เซียวหลันยวนตอบ นางเองก็รับไปอย่างมึนๆ "แต่ว่าข้าเองก็อยากรู้อยากเห็นมาตลอด บนยอดเขาโยวชิงนั่นเป็นอย่างไรกัน? ไม่หนาวหรือ? ฟังจากชื่อแล้วน่าะจะหนาวอยู่นะ ท่านทำไมถึงพักฟื้นอยู่ที่นั่นได้ตั้งหลายปีล่ะ?"

"เจ้าหยุดพูดก่อนเถอะ"

เซียวหลันยวนถอนหายใจอย่างจำใจ เขารู้สึกว่าตนเองถ้าไม่เอ่ยออกมา นางคงเอาแต่พูดปาวปาวแน่ เห็นๆ อยู่ว่าเจ็บหนัก เห็นๆ อยู่ว่าแทบจะสลบไปอยู่แล้ว ทำไมถึงได้พูดมากกว่าปกติเสียล่ะนี่?

"จู่ๆ ก็คิดถึงปัญหานี้ขึ้นมาได้น่ะ ก่อนหน้านี้ไม่ได้ถามมาตลอด" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"รอให้อาการบาดเจ็บเจ้าดีขึ้นก่นอ แล้วข้าจะบอกกับเจ้าเอง" เซียวหลันยวนแบกนาง รู้สึกได้ว่าเลือดบนหลังนางหยุดลงมาที่หลังมือตนเองแล้ว ใจก็เจ็บปวดเสียเหลือเกิน

ในคืนที่หนาวขนาดนี้ ถ้าหากเลือดออกไม่มากนัก ไหลมาเพียงครู่เดียวก็แห้งแล้ว ไม่มีทางหยดลงมาแน่ ตอนนี้เลือดนางยังไหลอยู่ อธิบายได้ว่าบาดแผลนั้นหนักหนาเอาการทีเดียว

ตัวฟู่จาวหนิงเองมียาอยู่ แต่ยาห้ามเลือดของนางไม่ได้แสดงประสิทธิภาพ อธิบายได้ว่าบาดแผลนี้ไม่ใช่ของมีคมกรีดเอา น่าจะฉาบไว้ด้วยพิษ

เมื่อครู่นางเองก็เดินออกไปช่วยเฮ่อเหลียนเฟยมาอีกรอบหนึ่งด้วย

"ข้าไม่ควรเข้าวังก่อนเลย"

เซียวหลันยวนตอนนี้รู้สึกโทษตัวเองขึ้นมาเสียแล้ว

เขาเดิมทีคิดจะเข้าวังไปจัดการแกไขเรื่องของเฮ่อเหลียนเฟยเสียก่อน เพื่อถึงเวลาจะได้ไม่ต้องมาไล่บี้บ้านตระกูลฟู่ที่รับเขาเอาไว้

"ท่านคงคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าข้าจะหาพวกเขาพบเร็วขนาดนี้" ฟู่จาวหนิงดูไม่ค่อยมีสติแล้ว แต่ยังฟังออกว่าเขากำลังโทษตัวเอง

เซียวหลันยวนก็คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าฟู่จาวหนิงจะหาพวกเขาเจอเร็วขนาดนี้

ยิ่งไปวก่านั้น แค่คนเดียก็ช่วยเฮ่อเหลียนเฟยออกมาได้แล้ว

นางเป็นคนไม่มีวรยุทธ์ด้วย เจอกับคนจำนวนมากเช่นนี้ ก็ยังขึ้นมาช่วยเฮ่อเหลียนเฟยบนเขาอีก นี่เป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อมาก

"เจ้ายอดเยี่ยมที่สุดเลย"